Ήταν 07:00 το πρωί. Ένα γκρουπ 150 Ελλήνων προσκυνητών, κυρίως ηλικιωμένων από την Αθήνα και την επαρχία, είχε μόλις ολοκληρώσει το ταξίδι του στους Αγίους Τόπους και ετοιμαζόταν για την τελευταία φάση της εκδρομής: την επίσκεψη στις Πυραμίδες της Γκίζας.
Την ώρα που οι τουρίστες επιβιβάζονταν στο λεωφορείο έξω από το ξενοδοχείο Europa στην οδό Πυραμίδων, ένα λευκό βαν ακινητοποιήθηκε απότομα. Τέσσερις άνδρες της οργάνωσης «Γκαμάα αλ Ισλαμίγια» (Ισλαμική Ομάδα) εξήλθαν πάνοπλοι. Με κραυγές «Αλλάχου Άκμπαρ», άνοιξαν πυρ κατά ριπάς με καλάσνικοφ.
Τρία Λεπτά Κόλασης
Οι δράστες πυροβολούσαν αδιάκριτα επί 180 δευτερόλεπτα – χρόνος αιώνιος για τους ανυπεράσπιστους ηλικιωμένους.
Η Έλλειψη Ασφάλειας: Οι έξι σεκιουριτάδες του ξενοδοχείου ήταν άοπλοι. Η αιγυπτιακή κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια να δείξει ότι η τρομοκρατία είχε παταχθεί, είχε αποσύρει τις ένοπλες περιπολίες από τα τουριστικά σημεία λίγο καιρό πριν.
Ο Πανικός: Οι σφαίρες θέριζαν κορμιά. Άνθρωποι έπεφταν νεκροί πάνω στις αποσκευές τους, ενώ άλλοι προσπαθούσαν να κρυφτούν κάτω από το λεωφορείο. Οι τρομοκράτες είχαν την άνεση να αλλάξουν γεμιστήρες και να συνεχίσουν το έργο τους προτού διαφύγουν ανενόχλητοι.
Το Τραγικό «Λάθος» και η Πολιτική Διάσταση
Δύο ημέρες μετά, η «Γκαμάα αλ Ισλαμίγια» ανέλαβε την ευθύνη, προβαίνοντας σε μια κυνική παραδοχή: «Στόχος μας ήταν οι Εβραίοι, σκοτώσαμε τους Έλληνες κατά λάθος».
Η Παρεξήγηση: Οι τρομοκράτες πίστευαν ότι το συγκεκριμένο γκρουπ ήταν Ισραηλινοί τουρίστες. Η Ελλάδα, που διατηρούσε διαχρονικά άριστες σχέσεις με τον αραβικό κόσμο, βρέθηκε ξαφνικά στο στόχαστρο μιας σύγκρουσης που δεν την αφορούσε.
Η Αιγυπτιακή Ολιγωρία: Ο τότε πρόεδρος Χόσνι Μουμπάρακ δέχθηκε σφοδρή κριτική. Η απόφασή του να χαλαρώσει τα μέτρα ασφαλείας για επικοινωνιακούς λόγους («επιστροφή στην κανονικότητα») άνοιξε την κερκόπορτα στους εξτρεμιστές.
Ο Αντίκτυπος: Η σφαγή αυτή ήταν ο προάγγελος της ακόμη μεγαλύτερης επίθεσης στο Λούξορ το 1997.
Τα Θύματα: Άνθρωποι της Βιοπάλης
Οι 18 νεκροί δεν ήταν διπλωμάτες ή πολιτικοί. Ήταν συνταξιούχοι, γυναίκες και άνδρες που είχαν μαζέψει τις οικονομίες μιας ζωής για να προσκυνήσουν στον Πανάγιο Τάφο.
«Όταν βγήκα, υπήρχαν λίμνες αίματος παντού και πεταμένες αποσκευές. Άνθρωποι ούρλιαζαν ζητώντας βοήθεια σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίναμε», δήλωνε αυτόπτης μάρτυρας στο BBC.
Το Διαχρονικό Μάθημα: Η «Γυμνή» Εξουσία
Η επέτειος των 30 ετών δεν είναι μόνο ημέρα μνήμης, αλλά και αυστηρής κριτικής στον τρόπο που η εξουσία διαχειρίζεται την ασφάλεια των πολιτών:
Επικοινωνία vs Ουσία: Όταν το κράτος αποσύρει μέτρα ασφαλείας μόνο και μόνο για να φανεί «ισχυρό» ή «σταθερό», το τίμημα το πληρώνουν οι απλοί πολίτες.
Η Αδυναμία Προστασίας: Η ιστορία του Europa θυμίζει ότι η κρατική μηχανή συχνά «τρέχει» κατόπιν εορτής, αφού πρώτα έχει επιτρέψει στο κακό να ριζώσει λόγω αδιαφορίας ή λανθασμένων εκτιμήσεων.
Σήμερα, η μνήμη των 18 Ελλήνων παραμένει ζωντανή, ως μια διαρκής υπενθύμιση ότι η ασφάλεια του πολίτη δεν μπορεί να θυσιάζεται στον βωμό των πολιτικών σκοπιμοτήτων ή της επικοινωνιακής διαχείρισης.
Πηγή: VoiceNews.gr
