Λένε, ότι η αεροπορία βομβαρδίζει, το πεζικό εκκαθαρίζει και στο τέλος έρχεται το ναυτικό και κάνει μία δεξίωση.
Όμως, η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών σε χερσαίες στρατιωτικές επιχειρήσεις είναι γεμάτη διδάγματα. Από το Βιετνάμ, όπου η ζούγκλα και η αποφασιστικότητα του Βιετκόνγκ ανέτρεψαν τη στρατιωτική υπεροχή, μέχρι το Ιράκ και το Αφγανιστάν, όπου οι ΗΠΑ νίκησαν στρατιωτικά αλλά απέτυχαν να εδραιώσουν πολιτική σταθερότητα, η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η κατοχή και η κατάληψη ξένων εδαφών είναι ακραία δύσκολη και κοστοβόρα.
Στην περίπτωση του Ιράν, οι παράγοντες δυσκολίας πολλαπλασιάζονται: μεγάλα βουνά και έρημοι, ένα ισχυρό και καλά οργανωμένο στρατιωτικό καθεστώς, βαθιά κοινωνική συνοχή και η πιθανότητα διεθνούς κλιμάκωσης καθιστούν μια χερσαία επέμβαση σχεδόν αδύνατη. Οποιαδήποτε απόπειρα κατάληψης θα αντιμετώπιζε συνδυασμό αντάρτικου, αστικών συγκρούσεων και διεθνών αντιδράσεων, επαναλαμβάνοντας τα διδάγματα των προηγούμενων πολέμων χωρίς να υπάρχει εύκολη λύση.
Η ιστορία είναι σαφής: η δύναμη δεν αρκεί όταν η γεωγραφία, η κοινωνία και η πολιτική δομή αντιστέκονται. Το Ιράν δεν είναι απλώς μια χώρα που κατακτιέται στρατιωτικά, είναι μια πρόκληση που υπερβαίνει κάθε προηγούμενη εμπειρία των ΗΠΑ.
Πηγή: VoiceNews.gr
