Σημαντική αύξηση παρουσιάζουν το τελευταίο διάστημα οι παραιτήσεις και οι πρόωρες αποχωρήσεις διευθυντών σχολικών μονάδων, σύμφωνα με στοιχεία συλλόγων εκπαιδευτικών. Η θέση του διευθυντή, ιδιαίτερα στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, περιγράφεται πλέον ως μια θέση «πολλαπλών απαιτήσεων», η οποία ξεπερνά κατά πολύ το παιδαγωγικό και διοικητικό της πλαίσιο.
Οι διευθυντές καλούνται να ανταποκριθούν σε ένα εύρος καθηκόντων που δεν έχουν καμία σχέση με τον ρόλο του εκπαιδευτικού:
Επίβλεψη σχολικών εγκαταστάσεων και εργασιών συντήρησης
Έλεγχος και δοκιμή σχολικών γευμάτων πριν διανεμηθούν
Έλεγχος οδηγών και συνοδειών σε σχολικές εκδρομές
Διαχείριση μεγάλου όγκου εγγράφων και ψηφιακών διαδικασιών
Όπως αναφέρουν εκπαιδευτικοί, η πίεση αυτή δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο καθημερινότητας, στο οποίο ο ρόλος του δασκάλου-παιδαγωγού «διαλύεται» μέσα στις υποχρεώσεις του διοικητικού υπαλλήλου, του μάστορα, του ελεγκτή και του διαχειριστή ασφαλείας.
«Η ψυχοσωματική εξάντληση έχει γίνει καθημερινότητα»
«Πολλοί συνάδελφοι φεύγουν πριν από τη σύνταξη. Άλλοι ζητούν μετάθεση για να ξεφύγουν. Η πίεση είναι τεράστια και το σχολείο έχει χάσει τον βασικό του προσανατολισμό», αναφέρει διευθυντής δημοτικού σχολείου.
Τα 200 ευρώ του επιδόματος ευθύνης θεωρούνται συμβολικά, καθώς σε καμία περίπτωση δεν αντισταθμίζουν τον όγκο και τη βαρύτητα των ευθυνών. Παράλληλα, οι διευθυντές δηλώνουν ότι στερούνται νομικής κάλυψης, παρότι καλούνται να υπογράψουν αποφάσεις που ενδέχεται να έχουν επιπτώσεις.
«Το μάθημα υποχωρεί πίσω από την ηλεκτρονική γραφειοκρατία»
Σύμφωνα με καταγγελίες, η καθημερινή λειτουργία του σχολείου «πνίγεται» από:
Υποχρεωτικές αναρτήσεις σε πλατφόρμες
Διαδοχικές εγκυκλίους
Δράσεις και προγράμματα που απαιτούν αποστολή στοιχείων
«Η παιδαγωγική δουλειά περνάει σε δεύτερη μοίρα. Το βάρος μετατοπίζεται από τη διδασκαλία στη διαχείριση όγκου “χαρτιών”», τονίζουν εκπαιδευτικοί.
Παγκόσμιο φαινόμενο η επαγγελματική εξουθένωση
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Σε πολλές χώρες (π.χ. Ηνωμένο Βασίλειο), η έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού αποδίδεται ακριβώς στη συνεχή ψυχολογική και διοικητική πίεση που υφίστανται οι εργαζόμενοι στα σχολεία.
Πηγή: VoiceNews.gr
