Ενώ το Ελληνικό Δημόσιο θα μπορούσε να αναλάβει την ανακαίνιση παλαιών κτιρίων και να τα μετατρέψει σε φοιτητικές κατοικίες, προτιμήθηκε ανάλογα κτίρια να δοθούν στις ορέξεις του real estate και να μετατραπούν μεν σε φοιτητικές κατοικίες αλλά ιδιωτικές.
Οι ιδιωτικές φοιτητικές εστίες ξεφυτρώνουν σε διάφορα σημεία των φοιτητουπόλεων και καλύπτουν όλα τα γούστα.
Η επέκταση των ιδιωτικών φοιτητικών κατοικιών έχει διάφορες αιτίες . Χαρακτηριστικά
- τη ραγδαία αύξηση των ενοικίων,
- το κόστος διαμονής σε μια ιδιωτική φοιτητική εστία είναι ελάχιστα υψηλότερο από εκείνο ενός τυπικού διαμερίσματος, με τη διαφορά ότι στην τιμή περιλαμβάνονται όλα τα επιμέρους έξοδα (ρεύμα, νερό, κοινόχρηστα, ίντερνετ).
- τη δυσκολία εύρεσης φοιτητικής στέγης
Η συνήθης πρακτική είναι η ακόλουθη:
Το κτίριο παραχωρείται με πολυετή σύμβαση στην εταιρεία που θα το ανακαινίσει η οποία θα πληρώνει μηνιαίο μίσθωμα στον κρατικό φορέα στον οποίο ανήκει το κτίριο.
Χαρακτηριστικο παράδειγμα η Δημοτική Ιματιοθήκη της Πάτρας , η οποία δόθηκε σε ανάδοχο εταιρεία για 49 έτη, με μηνιαίο μίσθωμα 5000 ευρώ. Το κόστος εργασιών έτσι ώστε να μετατραπεί σε 85 αυτόνομες κατοικίες ανέρχεται σε 2,000,000 ευρώ.
Το εκπληκτικό λοιπόν είναι ότι κατά μέσο όρο η εταιρεία θα δαπανήσει περίπου 23000 ευρώ ανά διαμέρισμα για να φτιάξει το εσωτερικό του κτηρίου από την αρχή ενώ την ίδια στιγμή το κόστος αναβάθμισης των κρατικών φοιτητικών κατοικιών ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 90000 ευρώ ανά κατοικία.
Τελικά όταν φτάνουμε σε διαιρέσεις και απλη αριθμητική θα πρέπει πάλι να ανατρέχουμε στη Διαύγεια και να βρίσκουμε τις συμβάσεις για να βρούμε τί πήγε λάθος …
Πηγή: pelop.gr
