Η εμφάνιση της σημαίας του λεγόμενου «κράτους» των κατεχομένων σε διεθνή αθλητική διοργάνωση, όπως σε αγώνα της Galatasaray S.K. με τη Juventus F.C., δεν είναι μια αθώα κερκιδική υπερβολή.
Είναι απελπισμένη προσπάθεια έμμεσης προβολής και κανονικοποίησης μιας οντότητας που στερείται διεθνούς αναγνώρισης.
Όταν η πολιτική νομιμοποίηση δεν επιτυγχάνεται στα διεθνή φόρα, επιχειρείται να διολισθήσει στο πεδίο των συμβόλων, της εικόνας και της τηλεοπτικής μετάδοσης. Και αυτό από μόνο του αποκαλύπτει το μέγεθος της ανάγκης για επιβεβαίωση.
Το λεγόμενο «κράτος» στα κατεχόμενα της Κύπρου, η Turkish Republic of Northern Cyprus, δεν αποτελεί προϊόν νόμιμης και δημοκρατικής αυτοδιάθεσης, αλλά αποτέλεσμα στρατιωτικής επιβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Από το 1983, όταν ανακηρύχθηκε μονομερώς, παραμένει διεθνώς απομονωμένο, αναγνωριζόμενο αποκλειστικά από την Turkey, γεγονός που από μόνο του αποτυπώνει την έλλειψη διεθνούς νομιμοποίησης.
Η διεθνής κοινότητα, μέσω ψηφισμάτων του United Nations, έχει καταδικάσει ρητά την απόσχιση και έχει καλέσει όλα τα κράτη να μην αναγνωρίσουν το αποσχιστικό μόρφωμα. Η ύπαρξή του δεν στηρίζεται σε αρχές διεθνούς δικαίου, αλλά σε τετελεσμένα που προέκυψαν από τη στρατιωτική εισβολή και τη διατήρηση ξένων στρατευμάτων σε έδαφος της διεθνώς αναγνωρισμένης Republic of Cyprus.
Η προσπάθεια απόδοσης «οντότητας» στο ψευδοκράτος μέσα από διπλωματικές κινήσεις, οικονομικές συμφωνίες ή έμμεσες μορφές αναγνώρισης συνιστά ευθεία πρόκληση προς το διεθνές νομικό σύστημα. Η δημιουργία παράλληλων θεσμών, η αλλοίωση δημογραφικών δεδομένων και η εδραίωση ξεχωριστών διοικητικών δομών δεν μετατρέπουν μια παράνομη κατάσταση σε νόμιμη. Αντιθέτως, παγιώνουν τη διχοτόμηση και δυσχεραίνουν τις προοπτικές μιας συνολικής, βιώσιμης λύσης.
Επιπλέον, κάθε απόπειρα ενίσχυσης της διεθνούς παρουσίας του ψευδοκράτους έρχεται σε αντίθεση και με το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεδομένου ότι ολόκληρη η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί κράτος-μέλος της European Union. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει ως μόνη νόμιμη κρατική αρχή στο νησί την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ το κοινοτικό δίκαιο έχει απλώς ανασταλεί στις κατεχόμενες περιοχές λόγω της de facto κατάστασης.
Το ζήτημα δεν είναι απλώς συμβολικό· αφορά την υπεράσπιση της διεθνούς νομιμότητας, της κυριαρχίας ενός αναγνωρισμένου κράτους και της αρχής ότι τα σύνορα δεν μπορούν να αλλάζουν με τη βία. Η επιδίωξη «κανονικοποίησης» του ψευδοκράτους δεν συνιστά πράξη ρεαλισμού, αλλά επικίνδυνο προηγούμενο που υπονομεύει τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς δικαίου.
Πηγή: VoiceNews.gr
