Σε μια εξέλιξη που προκαλεί ερωτήματα, η κατά πλειονότητα σουνιτική Τουρκία εμφανίζεται να υπερασπίζεται το σιιτικό Ιράν, παρά τις βαθιές τους διαφορές σε Συρία, Ιράκ, Λίβανο και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Όμως, πίσω από αυτή την «αλληλεγγύη» δεν κρύβεται κάποια αρχή,αλλά ωμά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Την ώρα που μεγάλα τμήματα του ιρανικού πληθυσμού έχουν ξεχυθεί στους δρόμους, διαμαρτυρόμενα για την κατάρρευση της οικονομίας και το βάρος των δυτικών κυρώσεων, η Άγκυρα σπεύδει να προειδοποιήσει για τους κινδύνους «αποσταθεροποίησης». Στην πραγματικότητα, αυτό που φοβάται δεν είναι το χάος στο Ιράν, αλλά το ντόμινο που θα μπορούσε να φτάσει στα δικά της σύνορα.
Την ίδια στιγμή, Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ εξετάζουν σενάρια άσκησης πίεσης, ακόμα και στρατιωτικών πληγμάτων, καθώς το ιρανικό καθεστώς προσπαθεί να συγκρατήσει τη λαϊκή οργή με καταστολή. Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ είναι «έτοιμες να βοηθήσουν» τους Ιρανούς, προειδοποιώντας ότι αν υπάρξουν νεκροί διαδηλωτές, θα υπάρξει «κόλαση».
Σύμφωνα με αμερικανικές πηγές, εξετάζονται επιλογές από κυβερνοεπιθέσεις έως πλήγματα σε δομές εσωτερικής ασφάλειας του Ιράν. Ωστόσο, η Τουρκία αντιδρά με νευρικότητα, όχι από ανθρωπιστική ευαισθησία, αλλά επειδή μια αποσταθεροποίηση του Ιράν θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα το εύθραυστο περιφερειακό της παιχνίδι.
Ο εκπρόσωπος του AKP, Ομέρ Τσελίκ, μίλησε για «εθνική βούληση» και καταδίκασε κάθε εξωτερική παρέμβαση. Όμως, πίσω από αυτές τις δηλώσεις κρύβεται ο φόβος μιας ανεξέλεγκτης κατάρρευσης μιας χώρας 90 εκατομμυρίων, με την οποία η Τουρκία μοιράζεται πάνω από 530 χιλιόμετρα συνόρων.
Όπως επισημαίνουν αναλυτές στην Άγκυρα, η τουρκική ηγεσία δεν ανησυχεί για το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά για το ενδεχόμενο να χαθεί ο έλεγχος της περιοχής. Για την Τουρκία, η σταθερότητα είναι προτεραιότητα μόνο όταν εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα.
Η στάση αυτή γίνεται ακόμα πιο αποκαλυπτική όταν η Άγκυρα κατηγορεί το Ισραήλ για «αποσταθεροποίηση». Ο Χακάν Φιντάν δήλωσε ανοιχτά ότι η Μοσάντ ενθαρρύνει τον ιρανικό λαό να εξεγερθεί. Όμως η Τουρκία δεν ενοχλείται από την καταπίεση στο Ιράν, ενοχλείται από το ενδεχόμενο να χαθεί ο έλεγχος του παιχνιδιού.
Ο πραγματικός εφιάλτης της Άγκυρας είναι αλλού, στον κουρδικό παράγοντα. Περίπου 8 εκατομμύρια Κούρδοι ζουν στο Ιράν, κοντά στα τουρκικά σύνορα. Ένα αποσταθεροποιημένο Ιράν θα μπορούσε να ενισχύσει οργανώσεις όπως το PJAK, το ιρανικό παρακλάδι του PKK, απειλώντας ευθέως τη στρατηγική της Τουρκίας σε Συρία και Ιράκ.
Με άλλα λόγια, η Τουρκία δεν στηρίζει το Ιράν, στηρίζει τον εαυτό της.
Γι’ αυτό και προωθεί την ιδέα μιας «επανεκκίνησης» των σχέσεων του Ιράν με τη Δύση, όχι για το καλό των Ιρανών, αλλά για να εξασφαλίσει ένα ελεγχόμενο, προβλέψιμο καθεστώς στα ανατολικά της σύνορα. Ο Φιντάν μίλησε για «ειλικρινή συνεργασία» και άφησε να εννοηθεί ότι ο Ερντογάν θα μπορούσε να παίξει ρόλο διαμεσολαβητή.
Στην πραγματικότητα, η Τουρκία προσπαθεί να παρουσιαστεί ως παράγοντας σταθερότητας, ενώ λειτουργεί ως παράγοντας χειραγώγησης.
Δεν υπερασπίζεται τους Ιρανούς διαδηλωτές.
Δεν υπερασπίζεται τη δημοκρατία.
Υπερασπίζεται μόνο το γεωπολιτικό της συμφέρον.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΗ
Πηγή: VoiceNews.gr
