Ομολογία αποτυχίας και πολιτική διαχείριση κρίσης: η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ εκθέτει βαθιά την κυβέρνηση
Οι τελευταίες δηλώσεις της εκπροσώπου Τύπου της κυβέρνησης για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια επικοινωνιακή «αυτοκριτική». Είναι η επίσημη παραδοχή ενός κρατικού ναυαγίου με πολλαπλές πολιτικές, οικονομικές και θεσμικές διαστάσεις. Η κ. Σδούκου αναγνώρισε δημόσια αυτό που τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ είχαν ήδη αποκαλύψει: ότι ο ΟΠΕΚΕΠΕ απέτυχε να εκπληρώσει τον βασικό του ρόλο, δηλαδή να διασφαλίσει τη διαφανή και ορθή διανομή των ευρωπαϊκών κονδυλίων προς τους δικαιούχους.
Όμως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια «τεχνική αστοχία». Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πολιτικό σκάνδαλο πρώτου μεγέθους, με πιθανή εμπλοκή πολιτικών προσώπων, ευρωπαϊκά πρόστιμα και ζημία για το ελληνικό δημόσιο. Η παραδοχή ότι το πρόβλημα είναι «διαχρονικό» και διακομματικό, ενώ αληθής σε ένα επίπεδο, δεν μπορεί να λειτουργήσει ως πολιτικό άλλοθι για μια κυβέρνηση που διοικεί έξι συνεχόμενα χρόνια και που έχει παρουσιάσει την «αριστεία» και την «ευρωπαϊκή κανονικότητα» ως σήμα κατατεθέν της.
Αντιθέτως, το γεγονός ότι οι παραλείψεις (κτηματολόγιο, δασικοί χάρτες, σχέδια βόσκησης) εξακολουθούν να υφίστανται –και μάλιστα επιδεινώνονται με τον χρόνο– δείχνει κάτι πιο ανησυχητικό: ότι η κυβέρνηση όχι μόνο δεν διόρθωσε τις χρόνιες παθογένειες, αλλά τις συντήρησε και τις διαχειρίστηκε πρόχειρα, χωρίς στρατηγική.
Και τώρα, μπροστά στην προοπτική Προανακριτικής Επιτροπής για την εμπλοκή πρώην υπουργών στο σκάνδαλο, η κυβέρνηση καταφεύγει σε ένα βεβιασμένο «σχέδιο διάσωσης» με τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ – ένα εγχείρημα που παρουσιάζεται ως κάθαρση και «νέα εποχή», αλλά δεν συνοδεύεται από κανένα πειστικό σχέδιο διαφάνειας και θεσμικής επανεκκίνησης.
Το κρίσιμο ερώτημα είναι: γιατί χρειάστηκε να φτάσουμε σε ευρωπαϊκό πρόστιμο και ενδεχόμενη παραπομπή πολιτικών προσώπων για να υπάρξει κινητοποίηση; Ποιος ευθύνεται που για χρόνια επιδοτήσεις δινόταν χωρίς έλεγχο, με ελλιπή δεδομένα και χωρίς εγγυήσεις δικαιοσύνης απέναντι στους πραγματικούς δικαιούχους; Και τελικά, ποιος θα λογοδοτήσει για το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος κινδυνεύει να επιστρέψει εκατομμύρια ευρώ εξαιτίας της κακοδιαχείρισης ενός οργανισμού που εποπτεύεται από την κυβέρνηση;
Η προσπάθεια της εκπροσώπου να υποβαθμίσει τη συζήτηση περί πολιτικών ευθυνών ως «μη σοβαρή» επειδή η δικογραφία δεν έχει ακόμη φτάσει στη Βουλή, προκαλεί ερωτήματα: Αν δεν είναι τώρα η ώρα για πολιτική τοποθέτηση, πότε είναι; Όταν η ζημιά θα έχει παγιωθεί και η συζήτηση θα έχει «κλείσει» με τις συνήθεις υπεκφυγές περί «θεσμικών ορίων» και «νόμου περί ευθύνης υπουργών»;
Η κυβέρνηση οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα και χωρίς υπεκφυγές:
Πώς εγγυάται ότι η μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ δεν θα λειτουργήσει ως συγκάλυψη των ευθυνών και απόκρυψη του προβλήματος;
Θα υπάρξει πλήρης δημοσιοποίηση της δικογραφίας και διαφάνεια στη διαδικασία ελέγχου των πολιτικών προσώπων;
Θα αποδοθούν ευθύνες, και μάλιστα στο ύψος των ευθυνών, ή θα ξαναδούμε το γνώριμο έργο της ασυλίας και της επιλεκτικής δικαιοσύνης;
Σε μια περίοδο που οι πολίτες βλέπουν τη φοροδοτική τους ικανότητα να εξαντλείται και τις κοινωνικές παροχές να υποχωρούν, το να πληρώσουν κι από πάνω και τα πρόστιμα για ένα κακοδιαχειριζόμενο σύστημα επιδοτήσεων, είναι απλώς πρόκληση. Η κρίση στον ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι τεχνική· είναι θεσμική, πολιτική και ηθική. Και αν η κυβέρνηση δεν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, τότε θα έχει κι αυτή θέση δίπλα στους υπαίτιους.
Πηγή: VoiceNews.gr
