Η υπόθεση της εκταφής δεκάδων σορών στην Καβάλα επαναφέρει στο προσκήνιο ένα δύσκολο αλλά αναγκαίο ερώτημα: μήπως ορισμένα από τα πρωτόκολλα της περιόδου της πανδημίας αποδείχθηκαν υπερβολικά;
Κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης, ο φόβος για τη διασπορά του ιού οδήγησε στην υιοθέτηση αυστηρών μέτρων σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας — ακόμη και στη διαχείριση των νεκρών. Η χρήση ειδικών, αεροστεγών πλαστικών σάκων για την ταφή θυμάτων Covid-19 κρίθηκε τότε απαραίτητη, με στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας και των εργαζομένων στα κοιμητήρια.
Ωστόσο, πέντε χρόνια μετά, οι συνέπειες αυτής της επιλογής γίνονται ορατές. Η μη αποσύνθεση των σορών, λόγω του πλήρους αποκλεισμού της επαφής με το έδαφος και τον αέρα, δημιουργεί πρακτικά, ηθικά και οικονομικά ζητήματα. Οι οικογένειες καλούνται να βιώσουν εκ νέου τη διαδικασία της εκταφής, ενώ οι δήμοι αντιμετωπίζουν πρόσθετο διαχειριστικό βάρος.
Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι αν έπρεπε να ληφθούν μέτρα σε περιόδους αβεβαιότητας, η προφύλαξη είναι αυτονόητη. Το ζήτημα είναι αν υπήρξε επαρκής επιστημονική τεκμηρίωση για τη διάρκεια και την ένταση αυτών των μέτρων ή αν ο φόβος υπερίσχυσε της αναλογικότητας.
Η εμπειρία της πανδημίας απέδειξε ότι σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, οι αποφάσεις λαμβάνονται συχνά με περιορισμένα δεδομένα. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη αποτίμησης εκ των υστέρων. Η αξιολόγηση των πρωτοκόλλων δεν αποσκοπεί στην απόδοση ευθυνών, αλλά στη βελτίωση της διαχείρισης μελλοντικών κρίσεων.
Η δημόσια υγεία απαιτεί σοβαρότητα και προνοητικότητα, αλλά και ευελιξία. Η ισορροπία ανάμεσα στην προστασία και στην υπερβολή είναι λεπτή και η κοινωνία οφείλει να τη συζητά ανοιχτά. Γιατί κάθε πρωτόκολλο, όσο καλοπροαίρετο κι αν είναι, αφήνει αποτύπωμα που διαρκεί πολύ πέρα από την ίδια την κρίση.
Πηγή: VoiceNews.gr
