Η εικόνα που διαμορφώνεται στην εκπαίδευση δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Οι πάνω από 5.000 αποχωρήσεις εκπαιδευτικών δεν είναι ένα απλό στατιστικό γεγονός, ούτε μια «φυσιολογική εξέλιξη» λόγω συνταξιοδοτήσεων. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης πολιτικής αδιαφορίας, που πλέον εκδηλώνεται με τρόπο εκκωφαντικό.
Για χρόνια, το εκπαιδευτικό σύστημα λειτούργησε με τη λογική του προσωρινού και του πρόχειρου. Διορισμοί που δεν έγιναν ποτέ, αναπληρωτές που κάλυπταν πάγιες ανάγκες, εκπαιδευτικοί που περιφέρονταν από περιοχή σε περιοχή χωρίς σταθερότητα. Το τίμημα αυτής της πρακτικής έρχεται τώρα — και είναι βαρύ.
Οι μαζικές αποχωρήσεις δασκάλων στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση απογυμνώνουν τον πυρήνα του σχολείου. Δεν πρόκειται για «κενά» που καλύπτονται εύκολα με αριθμούς σε έναν πίνακα. Πρόκειται για απώλεια εμπειρίας, παιδαγωγικής συνέχειας και σχέσεων που χτίζονται μέσα στον χρόνο. Το ίδιο ισχύει και για τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, όπου βασικές ειδικότητες —φιλόλογοι, μαθηματικοί, καθηγητές θετικών επιστημών— αποχωρούν μαζικά, αφήνοντας πίσω τους ένα σύστημα που ήδη δοκιμάζεται.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η αποδυνάμωση των υποστηρικτικών δομών. Σε μια περίοδο όπου τα σχολεία καλούνται να διαχειριστούν αυξημένα φαινόμενα βίας, ψυχικής πίεσης και κοινωνικών ανισοτήτων, η απουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών δεν είναι απλώς έλλειψη — είναι θεσμική οπισθοδρόμηση.
Και όμως, παρά την έκταση του προβλήματος, η αντίδραση παραμένει αποσπασματική. Αντί για ένα συνεκτικό σχέδιο ενίσχυσης του δημόσιου σχολείου, ανακυκλώνονται οι ίδιες πρακτικές: καθυστερημένες προσλήψεις, πρόχειρες μετακινήσεις, προσωρινές λύσεις που μεταθέτουν το πρόβλημα αντί να το λύνουν.
Η πραγματικότητα είναι απλή και σκληρή: ένα εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργεί διαρκώς με όρους «αναπλήρωσης». Δεν μπορεί να στηρίζεται σε προσωπικό που αλλάζει κάθε χρόνο, ούτε να απαιτεί από τους εκπαιδευτικούς να αντέχουν επ’ αόριστον αυξανόμενες πιέσεις χωρίς ουσιαστική στήριξη.
Οι μαζικές αποχωρήσεις δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός. Είναι η αναμενόμενη κατάληξη μιας πολιτικής που υποτίμησε τη σημασία της εκπαίδευσης. Και αν δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική αλλαγή πορείας, το πρόβλημα δεν θα περιοριστεί σε αριθμούς. Θα αποτυπωθεί μέσα στις τάξεις, στην ποιότητα της διδασκαλίας και τελικά στις ίδιες τις ευκαιρίες των μαθητών.
Το «καμπανάκι» έχει χτυπήσει εδώ και καιρό. Το ζήτημα πλέον δεν είναι αν ακούγεται, αλλά αν υπάρχει πραγματική βούληση να ληφθούν μέτρα πριν η κατάσταση καταστεί μη αναστρέψιμη.
Πηγή: VoiceNews.gr
