Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ «ΠΛΕΟΝΑΣΜΑΤΩΝ» – ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η ΠΙΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΑΡΑΓΩΓΟΥΣ;

1) Το «πλεόνασμα» δεν σημαίνει από μόνο του… «Λεφτά για όλους»

Το πρωτογενές πλεόνασμα είναι το αποτέλεσμα του κράτους χωρίς τους τόκους του χρέους.

Δηλαδή μπορεί να γράφεις τεράστια υπεραπόδοση στο πρωτογενές, αλλά να συνεχίζεις να πληρώνεις κανονικά τόκους και να έχεις δεσμεύσεις αποπληρωμής. Στα στοιχεία του 2025, και πιο συγκεκριμένα η υπεραπόδοση των δημοσιονομικών προκύπτει κυρίως από τα υψηλότερα φορολογικά έσοδα και τις χαμηλότερες δαπάνες από τον στόχο.

Η κοινωνία πιέζεται, τα έσοδα του Κράτους ανεβαίνουν (ιδίως όταν η ακρίβεια φουσκώνει την είσπραξη από έμμεσους φόρους), αλλά το κράτος κρατά σφιχτά τις δαπάνες.

2) Η υπεραπόδοση έρχεται από φόρους, όχι από κοινωνική ανακούφιση

Οι προϋπολογισμοί μέσα στο 2025 δείχνουν επανειλημμένα υπερβάσεις/στόχευση εσόδων, με ΦΠΑ πάνω από τον στόχο σε περιόδους εκτέλεσης, κάτι που καταγράφεται όταν οι τιμές είναι υψηλές και οι ηλεκτρονικές πληρωμές περιορίζουν την φοροδιαφυγή.

Παράλληλα, η ίδια η υπεραπόδοση του πρωτογενούς πλεονάσματος εξηγείται και από δαπάνες κάτω του προγραμματισμού.

Άρα, το «λεφτά δεν υπάρχουν» δεν είναι ότι “δεν μπαίνουν” χρήματα. Είναι ότι δεν κατευθύνονται εκεί που υπάρχει ανάγκη.

3) Τα κέρδη τραπεζών/αγοράς δεν γίνονται αυτόματα δημόσιο χρήμα, κι εκεί μπαίνει η πολιτική επιλογή

Τα τραπεζικά κέρδη διογκώθηκαν τα τελευταία χρόνια και επειδή οι ελληνικές τράπεζες έχουν πολλά κυμαινόμενα επιτόκια στα δάνεια (κερδίζουν όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν) και εμφανίζουν ισχυρή συμβολή από καθαρά έσοδα τόκων (net interest income).

Όμως το κράτος δεν “παίρνει” αυτά τα κέρδη αν δεν τα φορολογήσει και εκεί παρεμβαίνουν οι ρυθμίσεις όπως ο αναβαλλόμενος φόρος/DTC (ουσιαστικά φορολογικές πιστώσεις/συμψηφισμοί που προέκυψαν από ζημιές του παρελθόντος), που μειώνουν την φορολογική απόδοση σε βάθος χρόνου.

Και εδώ είναι που έρχεται η πολιτική επιλογή, σε ένα πλαίσιο νέων ευρωπαϊκών δημοσιονομικών κανόνων που πιέζουν για μονοπάτι δαπανών και μείωση χρέους, η κυβέρνηση μπορεί να προτιμήσει να εμφανίζει “αξιοπιστία” με κινήσεις όπως τις πρόωρες αποπληρωμές δανείων, καλή ώρα, (π.χ. τα 5,3 δισ. που προπληρώθηκαν, με στόχο εξοικονόμηση τόκων μέχρι το 2041) ή να ιεραρχεί αλλού δαπάνες, αντί να κάνει μια γενναία ανακατανομή υπέρ του πρωτογενούς τομέα.

Πηγή: VoiceNews.gr