Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική επικοινωνία ξεπερνά κάθε όριο σοβαρότητας και μετατρέπεται σε ένα κακόγουστο, στημένο σόου. Αυτό που συνέβη με τον Κυριάκου Μητσοτάκη μπροστά στον εμβληματικό πίνακα του Βρυζάκη για την «Έξοδο του Μεσολογγίου» δεν είναι απλώς μια αμήχανη στιγμή, είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι το επιτελείο του Μαξίμου έχει χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το μέτρο.
Κάτι δεν κολλάει στην εικόνα και το καταλαβαίνεις από το πρώτο δευτερόλεπτο. Ο Πρωθυπουργός στέκεται μπροστά στο έργο τέχνης. Σκύβει. Προσκυνά. Και μετά… φιλάει τον πίνακα! Όχι μια ιερή εικόνα σε ναό, όχι ένα θρησκευτικό κειμήλιο, αλλά έναν μουσαμά. Μια κίνηση που «φωνάζει» σκηνοθεσία από χιλιόμετρα, με τις κάμερες τοποθετημένες στην τέλεια γωνία για να καταγράψουν την «αυθόρμητη» στιγμή ευλάβειας.
Το «σήριαλ» της γραφικότητας συνεχίζεται
Αν νομίζετε ότι αυτό είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, πλανάστε πλάνην οικτρά. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και το «βιογραφικό» των επικοινωνιακών λαθών του Πρωθυπουργού προκαλεί πλέον περισσότερο γέλιο παρά θαυμασμό:
• Ο χαιρετισμός στην κούκλα: Ποιος μπορεί να ξεχάσει την επική στιγμή που ο Κυριάκος Μητσοτάκης άπλωσε το χέρι σε μια πλαστική κούκλα βιτρίνας, νομίζοντας προφανώς ότι βρήκε έναν ακόμα ψηφοφόρο για χειραψία;
• Το χάδι στο ρομπότ-σκυλάκι: Μια προσπάθεια να φανεί «ψηφιακός ηγέτης» που κατέληξε σε ένα άβολο χάδι σε σίδερα και καλώδια, την ώρα που η χώρα καιγόταν.
• Το φιλί στον πίνακα: Τώρα, η «ευλάβεια» έγινε ντεκόρ. Η Ιστορία, το αίμα και η θυσία του Μεσολογγίου χρησιμοποιούνται ως «background» για να μαζέψει ο Πρωθυπουργός likes στο Instagram.
Ποιον νομίζουν ότι κοροϊδεύουν;
Την ώρα που η κοινωνία βράζει από την ακρίβεια που τσακίζει κόκαλα, που οι λογαριασμοί του ρεύματος θυμίζουν εφιάλτη και τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, το Μαξίμου επιστρατεύει «ιστορικά προσκυνήματα». Είναι το δόγμα του «κοιτάξτε το κάδρο, για να μη βλέπετε την τσέπη σας».
Η Έξοδος του Μεσολογγίου ήταν ρήξη, ήταν αλήθεια, ήταν η απόλυτη σύγκρουση με το άδικο. Δεν ήταν ένα βολικό σκηνικό για να ρετουσάρει ένας πολιτικός το φθαρμένο του προφίλ. Το να χρησιμοποιείς τέτοια εθνικά σύμβολα για επικοινωνιακά τρικ δεν είναι σεβασμός. Είναι ύβρις.
Ο κόσμος πλέον δεν «τσιμπάει» στο θέατρο των 20:00. Συγκρίνει τη στημένη συγκίνηση του Πρωθυπουργού με την ωμή πραγματικότητα της επιβίωσης. Και όταν το σόου τελειώσει και τα φώτα σβήνουν, η οργή παραμένει. Γιατί η πραγματική «έξοδος» που έρχεται, δεν θα έχει ούτε πίνακες, ούτε σκηνοθεσία. Θα είναι η έξοδος της ίδιας της κοινωνίας από την κοροϊδία.
Πηγή: VoiceNews.gr
