Η είδηση που ήρθε από το Λονδίνο είναι χαρακτηριστική της θεσμικής σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζονται ζητήματα πολιτικής ευθύνης στη Βρετανία. Η αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του Κιρ Στάρμερ υπέβαλε την παραίτησή της έπειτα από αποκάλυψη φορολογικής υπόθεσης ύψους 40.000 ευρώ, που αφορούσε τον φόρο αγοράς κατοικίας. Η ίδια είχε δηλώσει το ακίνητο ως «πρώτη κατοικία», ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για δεύτερη, με δεδομένο ότι διέθετε ήδη άλλο σπίτι, μαζί με μία ακόμη παραχωρημένη κατοικία. Το αποτέλεσμα ήταν η πολιτική της καριέρα να διακοπεί ακαριαία, όχι λόγω δικαστικής καταδίκης, αλλά απλώς λόγω ηθικού και πολιτικού ζητήματος.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, το θεσμικό μας παράδοξο έχει γίνει χρόνια παθολογία. Το «πόθεν έσχες» έχει πάψει προ πολλού να λειτουργεί ως εργαλείο διαφάνειας. Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε μόνο το «έσχες», δηλαδή τη λίστα περιουσιακών στοιχείων, χωρίς να γνωρίζουμε ποτέ το «πόθεν», δηλαδή την προέλευση των χρημάτων. Υπουργοί και βουλευτές εμφανίζουν δεκάδες, ακόμη και εκατοντάδες ακίνητα, τραπεζικούς λογαριασμούς και μετοχές, χωρίς κανείς να μπαίνει στον κόπο να ελέγξει αν αυτά ανταποκρίνονται στις δηλωμένες απολαβές τους. Το ζήτημα δεν είναι τυπικό, αλλά βαθύτατα πολιτικό, η ατιμωρησία και η αδιαφάνεια έχουν αναχθεί σε κανονικότητα.
Την ίδια στιγμή, όπως αποκάλυψαν υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, πρόσωπα που βρίσκονται υπό διερεύνηση για διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων εξακολουθούν να κυκλοφορούν στα τραπέζια της εξουσίας, να φωτογραφίζονται δίπλα σε υπουργούς και να συνεχίζουν να ασκούν επιρροή. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα έχει μάθει να συγκαλύπτει, να μεταθέτει και να ξεχνά, σε πλήρη αντίθεση με την ευρωπαϊκή πρακτική όπου η παραίτηση έρχεται άμεσα και χωρίς δεύτερη κουβέντα.
Η σύγκριση είναι αμείλικτη. Στη Βρετανία, 40.000 ευρώ σε έναν φόρο ακινήτου αρκούν για να προκαλέσουν σεισμό στο κυβερνητικό οικοδόμημα. Στην Ελλάδα, 120 και 130 ακίνητα ανά πολιτικό θεωρούνται… απλή λεπτομέρεια. Στη Βρετανία, η έννοια της πολιτικής ευθύνης προηγείται της δικαστικής απόφασης. Στην Ελλάδα, ακόμη κι αν υπάρξουν καταδικαστικές αποφάσεις, συχνά οι πρωταγωνιστές επιστρέφουν θριαμβευτικά στη δημόσια σφαίρα.
Δεν είναι τυχαίο που η κοινωνία γυρίζει την πλάτη στο πολιτικό σύστημα, οδηγείται στην αποχή και αντιμετωπίζει με κυνισμό κάθε νέα υπόσχεση περί διαφάνειας. Όσο οι κυβερνώντες θεωρούν την Ελλάδα ιδιοκτησία τους και τα δημόσια αξιώματα προνόμιο, η χώρα θα βυθίζεται στη θεσμική μιζέρια. Αντί να γελάμε με τη Βρετανία που «ρίχνει» κυβερνήσεις για 40.000 ευρώ, θα έπρεπε να κλαίμε για το πώς η Ελλάδα δεν μπορεί να ελέγξει ούτε ένα «πόθεν έσχες» πολιτικού.
Πηγή: VoiceNews.gr
