Η «Μήδεια της Αμαλιάδας» παρακολουθούσε συναυλία του λαϊκού τραγουδιστή, προκαλώντας αντιδράσεις για την εικόνα ευθυμίας καταδικασμένης παιδοκτόνου
Σκηνές που προκαλούν αποστροφή και οργή εκτυλίχθηκαν στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου η Ειρήνη Μουρτζούκου, γνωστή ως «Μήδεια της Αμαλιάδας», φέρεται να συμμετείχε σε εκδήλωση με μουσική και τραγούδι του Θέμη Αδαμαντίδη.
Η καταδικασμένη για τη δολοφονία των τεσσάρων παιδιών της φάνηκε να διασκεδάζει, να τραγουδά και να απευθύνεται στον γνωστό καλλιτέχνη με εκφράσεις όπως «άρχοντά μου» και «επιτέλους ήρθες».
Το ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 αποκάλυψε ότι η Μουρτζούκου, μόλις αντιλήφθηκε τις κάμερες, σχολίασε ειρωνικά: «Πάλι κάμερες; Δεν γλιτώνω ούτε εδώ μέσα», προκαλώντας αντιδράσεις για τη στάση και τη συμπεριφορά της.
Οι συναυλίες στις φυλακές Κορυδαλλού δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο. Εντάσσονται σε πρόγραμμα «ψυχαγωγικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων» που διοργανώνονται σε τακτά χρονικά διαστήματα από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με στόχο – θεωρητικά – την κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη εικόνα μιας γυναίκας που έχει στερήσει τη ζωή στα ίδια της τα παιδιά να «γλεντά» μέσα στη φυλακή δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για το πού σταματά η έννοια του σωφρονισμού και πού αρχίζει η πρόκληση προς το κοινό αίσθημα δικαιοσύνης.
Το περιστατικό έχει προκαλέσει αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πολλούς πολίτες να εκφράζουν αγανάκτηση για την «ανεμελιά» και το «θέαμα» μέσα σε χώρο κράτησης.
Πέρα από την είδηση καθαυτή, το ζήτημα αναδεικνύει για ακόμη μία φορά την έλλειψη διαχωρισμού ανάμεσα στην ψυχολογική αποκατάσταση των κρατουμένων και στη διαπόμπευση του ίδιου του σωφρονιστικού συστήματος, που εμφανίζεται να λειτουργεί χωρίς καμία αίσθηση αναλογίας ή ευαισθησίας.
Αν ο σωφρονισμός έχει σκοπό την αυτογνωσία και τη μεταμέλεια, τότε η δημόσια εικόνα κρατουμένων που γελούν και τραγουδούν για τις κάμερες δύσκολα πείθει ότι υπηρετεί αυτή τη φιλοσοφία. Η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου, που συγκλόνισε τη χώρα, φαίνεται τώρα να επιστρέφει στη δημοσιότητα με τρόπο που προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων και τους πολίτες που ακόμη δυσκολεύονται να δεχτούν το μέγεθος του εγκλήματος.
Πηγή: VoiceNews.gr
