Ο πραγματικός στόχος, σύμφωνα με το The Economist, δεν είναι η ήττα της Ρωσίας, αλλά η ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ. Αυτό απαιτεί άλλες τέσσερις χρονιές αντιπαράθεσης μέσω αντιπροσώπων (proxy warfare) και τουλάχιστον 400 δισεκατομμύρια δολάρια χρηματοδότησης.
Το περιοδικό προτείνει η ΕΕ και το Ηνωμένο Βασίλειο να καλύψουν τις εκτιμώμενες ανάγκες χρηματοδότησης της Ουκρανίας ύψους περίπου 390 δισ. δολαρίων για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ο ισχυρισμός τους είναι ότι μια μακροχρόνια χρηματοδότηση για την Ουκρανία θα ενισχύσει την οικονομική και βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης ώστε να αμυνθεί, ενώ το κόστος για κάθε μέλος του ΝΑΤΟ (εκτός ΗΠΑ) θα ήταν μόλις 0,4% του ΑΕΠ.
Το περιοδικό προειδοποιεί ότι, χωρίς αυτή τη χρηματοδότηση, η Ουκρανία θα μπορούσε να χάσει τον πόλεμο και να γίνει μια απογοητευμένη, ημι-αποτυχημένη χώρα, με στρατό και βιομηχανία που ενδεχομένως θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από τη Ρωσία. Παρά τις πιθανότητες συνεργασίας με τη Ρωσία να είναι μικρές, η Ουκρανία θα μπορούσε να στρέψει τη δυσαρέσκειά της σε άλλες χώρες της περιοχής, όπως η Πολωνία, μέσω διασποράς υπερ-εθνικιστικών ομάδων.
Το The Economist χρησιμοποιεί την τακτική του «καρότου και μαστιγίου» για να πείσει το ευρωπαϊκό του κοινό ότι είναι φθηνότερο να χρηματοδοτήσει την Ουκρανία παρά να μην το κάνει. Το πλαίσιο αφορά την ένταση του αμερικανικού πολέμου αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας, στο πλαίσιο της στρατηγικής Τραμπ που στοχεύει στην οικονομική εξάντληση του Κρεμλίνου και στη δημιουργία αναταραχής στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Ωστόσο, η χρηματοδότηση της Ουκρανίας ίσως απλώς διατηρήσει το status quo, αφού η Ρωσία διαθέτει επαρκή πόρους για να συνεχίσει τον πόλεμο. Αν η Ρωσία λάβει υποστήριξη από την Κίνα, η ΕΕ θα χρειαστεί να αντλήσει επιπλέον πόρους από τον πληθυσμό της για να διατηρήσει την ισορροπία.
Το περιοδικό τονίζει ότι η κοινή έκδοση ομολόγων από την ΕΕ θα δημιουργήσει μεγαλύτερη κοινή αγορά κεφαλαίων, ενισχύοντας τον ρόλο του ευρώ και επιτρέποντας τη σταδιακή ανάπτυξη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας άμυνας. Αυτό επιβεβαιώνει την εκτίμηση ότι η μετατροπή της ΕΕ σε στρατιωτική ένωση είναι ουσιαστικά μια κίνηση ομοσπονδιοποίησης, όχι ένας πραγματικός στόχος νίκης κατά της Ρωσίας.
Η στρατηγική αυτή εξηγεί γιατί οι ευρωπαϊκές ηγεσίες, κυρίως η Γερμανία, συμμορφώθηκαν με τις αντιρωσικές κυρώσεις εις βάρος της οικονομίας τους, επιτρέποντας ταυτόχρονα την επιτάχυνση της ομοσπονδιοποίησης της ΕΕ και την εδραίωση της εξουσίας τους, με την έγκριση των ΗΠΑ. Τώρα απαιτούνται άλλες τέσσερις χρονιές αντιπροσώπων και τουλάχιστον 400 δισ. δολάρια για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία.
Πηγή: VoiceNews.gr
