Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης αποκάλυψε ανησυχητικά επίπεδα τοξικών χημικών ουσιών στα αυστραλιανά πόσουμ, αποκαλύπτοντας την εκτεταμένη μόλυνση του περιβάλλοντος. Οι ερευνητές ανέλυσαν δείγματα ήπατος από δύο από τα πιο κοινά μαρσιποφόρα της Μελβούρνης και βρήκαν 45 διαφορετικούς τύπους υπερ- και πολυφθοροαλκυλικών ουσιών (PFAS) σε κάθε ζώο που εξετάστηκε. Τα ευρήματα, που δημοσιεύθηκαν αυτή την εβδομάδα, δείχνουν ότι οι μέσες συγκεντρώσεις που καταγράφηκαν είναι από τις υψηλότερες που έχουν καταγραφεί ποτέ παγκοσμίως για μικρά χερσαία θηλαστικά.
Οι PFAS, που συχνά αποκαλούνται «χημικές ουσίες για πάντα», είναι συνθετικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται σε προϊόντα όπως οι αφροί πυρόσβεσης, τα αντικολλητικά μαγειρικά σκεύη και τα αδιάβροχα υφάσματα. Δεν διασπώνται εύκολα στη φύση και μπορούν να συσσωρευτούν στους ιστούς των ζώων και των ανθρώπων. Η μακροχρόνια έκθεση έχει συνδεθεί με καρκίνο, ηπατική βλάβη, δυσλειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και αναπτυξιακά προβλήματα.
Σύμφωνα με την επικεφαλής συγγραφέα Dr. Laura Mojica, τα αποτελέσματα της μελέτης αναδεικνύουν πόσο βαθιά έχουν διεισδύσει αυτοί οι ρύποι στα αστικά οικοσυστήματα. «Τα πόσουμ ζουν ακριβώς δίπλα μας, τρώνε από τους κήπους μας και ψάχνουν στα απορρίμματά μας», εξήγησε η ίδια. «Τα υψηλά επίπεδα PFAS τους υποδηλώνουν ότι το ίδιο περιβάλλον που μοιραζόμαστε είναι βαριά μολυσμένο».
Οι ερευνητές λένε ότι τα πόσουμ χρησιμεύουν ως είδη-δείκτες, προσφέροντας μια προειδοποίηση για τις ευρύτερες περιβαλλοντικές και υγειονομικές επιπτώσεις των PFAS στις πόλεις της Αυστραλίας. Επειδή αυτές οι χημικές ουσίες ταξιδεύουν μέσω του εδάφους, του νερού και του αέρα, μπορούν να επηρεάσουν πολλά άλλα είδη – συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου.
Η μελέτη ζητά επείγουσα διερεύνηση των διαδρομών των PFAS στις αστικές περιοχές και αυστηρότερη ρύθμιση της χρήσης και της διάθεσής τους. Οι επιστήμονες προτρέπουν επίσης σε πιο ολοκληρωμένα προγράμματα παρακολούθησης για τον εντοπισμό των εστιών μόλυνσης και την προστασία τόσο της άγριας ζωής όσο και των κοινοτήτων.
«Αυτό δεν είναι μόνο ένα ζήτημα άγριας ζωής», τόνισε η Mojica. «Είναι μια υπενθύμιση ότι αυτό που επηρεάζει τα ζώα στις αυλές μας μπορεί τελικά να επηρεάσει και εμάς».
Πηγή: phys.org
