Στα ηλικιωμένα άτομα που βρίσκονται υπό την φροντίδα του οικογενειακού γιατρού παρατηρείται υψηλή συχνότητα εμφάνισης υποσιτισμού, σαρκοπενίας και ευθραυστότητας. Αυτές οι καταστάσεις συνδέονται στενά με τη διατροφή και τις συνθήκες διαβίωσης και συχνά παραβλέπονται όταν εξετάζονται μόνο τα ανθρωπομετρικά δεδομένα.
Αυτό αποδεικνύεται από νέα δεδομένα μελέτης που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο “Viszeralmedizin 2025”.
“Λόγω του αυξανόμενου ποσοστού των ηλικιωμένων, η υποσιτισμός, η σαρκοπενία και η ευθραυστότητα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία ως παράγοντες κινδύνου για οξείες και χρόνιες παθήσεις. Μέχρι τώρα δεν υπήρχαν στοιχεία για την επικράτηση σε ένα ετερογενές σύνολο ασθενών οικογενειακών γιατρών”, εξήγησαν οι ερευνητές γύρω από τον Jan-Niklas Wellers από το ιατρικό κέντρο “Ihre Hausärzte Osnabrück”.
Στην προοπτική διατομική μελέτη συμμετείχαν 100 άτομα ηλικίας 70-96 ετών (65 γυναίκες, 35 άνδρες). 57 ζούσαν ανεξάρτητα (στο σπίτι ή σε κατοικίες με φροντίδα), 43 σε κατάσταση που απαιτούσε φροντίδα (στο σπίτι με φροντίδα, σε συγκατοίκηση, σε οίκο ευγηρίας). 35 ασθενείς φρόντιζαν οι ίδιοι τη διατροφή τους, 65 εξαρτώνταν από εξωτερική σίτιση.
Η διατροφική κατάσταση καταγράφηκε με διάφορες μεθόδους: βάρος, δείκτης μάζας σώματος (BMI), περίμετρος άνω βραχίονα/κάτω άκρου, καθώς και με τα εργαλεία διαλογής Nutritional Risk Screening (NRS 2002), Malnutrition Universal Screening Tool (MUST) και Mini Nutritional Assessment (MNA).
Στα ηλικιωμένα άτομα που βρίσκονται υπό την φροντίδα του οικογενειακού γιατρού παρατηρείται υψηλή συχνότητα εμφάνισης υποσιτισμού, σαρκοπενίας και ευθραυστότητας. Αυτές οι καταστάσεις συνδέονται στενά με τη διατροφή και τις συνθήκες διαβίωσης και συχνά παραβλέπονται όταν εξετάζονται μόνο τα ανθρωπομετρικά δεδομένα.
Αυτό αποδεικνύεται από νέα δεδομένα μελέτης που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο “Viszeralmedizin 2025”.
“Λόγω του αυξανόμενου ποσοστού των ηλικιωμένων, η υποσιτισμός, η σαρκοπενία και η ευθραυστότητα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη σημασία ως παράγοντες κινδύνου για οξείες και χρόνιες παθήσεις. Μέχρι τώρα δεν υπήρχαν στοιχεία για την επικράτηση σε ένα ετερογενές σύνολο ασθενών οικογενειακών γιατρών”, εξήγησαν οι ερευνητές γύρω από τον Jan-Niklas Wellers από το ιατρικό κέντρο “Ihre Hausärzte Osnabrück”.
Στην προοπτική διατομική μελέτη συμμετείχαν 100 άτομα ηλικίας 70-96 ετών (65 γυναίκες, 35 άνδρες). 57 ζούσαν ανεξάρτητα (στο σπίτι ή σε κατοικίες με φροντίδα), 43 σε κατάσταση που απαιτούσε φροντίδα (στο σπίτι με φροντίδα, σε συγκατοίκηση, σε οίκο ευγηρίας). 35 ασθενείς φρόντιζαν οι ίδιοι τη διατροφή τους, 65 εξαρτώνταν από εξωτερική σίτιση.
Η διατροφική κατάσταση καταγράφηκε με διάφορες μεθόδους: βάρος, δείκτης μάζας σώματος (BMI), περίμετρος άνω βραχίονα/κάτω άκρου, καθώς και με τα εργαλεία διαλογής Nutritional Risk Screening (NRS 2002), Malnutrition Universal Screening Tool (MUST) και Mini Nutritional Assessment (MNA).
Τα αποτελέσματα ήταν ετερογενή ανάλογα με το εργαλείο που χρησιμοποιήθηκε: με το MNA, το 46% του πληθυσμού της μελέτης παρουσίαζε κίνδυνο υποσιτισμού, ενώ με το MUST μόνο το 29%.
Σύμφωνα με το NRS 2002, ο αυξημένος κίνδυνος εμφανίστηκε συχνότερα σε άτομα που ζούσαν ανεξάρτητα (21 έναντι 18%) και σε άτομα που εξαρτώνταν από τη διατροφή (23 έναντι 14%).
Υψηλός κίνδυνος σαρκοπενίας (SARC-F) διαπιστώθηκε στο 61% των συμμετεχόντων στη μελέτη. Εδώ, η επικράτηση ήταν υψηλότερη σε άτομα που ζούσαν σε εξαρτημένη κατάσταση (70 έναντι 49%) και σε άτομα που εξαρτώνταν από τη διατροφή τους (80 έναντι 26%).
Η αδυναμία σύμφωνα με τα κριτήρια του Fried παρατηρήθηκε στο 46% των περιπτώσεων, επίσης σε υψηλότερο ποσοστό σε άτομα που ζούσαν σε εξαρτημένη κατάσταση και εξαρτημένη διατροφή.
Η ερευνητική ομάδα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα επικυρωμένα εργαλεία διαλογής στον τομέα της εξωνοσοκομειακής περίθαλψης αποκαλύπτουν υψηλή επικράτηση υποσιτισμού, σαρκοπενίας και αδυναμίας.
Οι ανθρωπομετρικοί παράμετροι από μόνοι τους δεν αρκούσαν για την αξιόπιστη αναγνώριση των ατόμων που διατρέχουν κίνδυνο.
Πηγή: iatronet.gr
