Η ξαφνική αλλαγή του γεωπολιτικού σκηνικού μεταφέρει εσπευσμένα τις συνομιλίες της Ουάσιγκτον και της Τεχεράνης στη Ντόχα του Κατάρ την ερχόμενη Τρίτη. Η εξέλιξη αυτή ανατρέπει τον αρχικό σχεδιασμό που προέβλεπε συναντήσεις στην Ελβετία με αντικείμενο το πυρηνικό πρόγραμμα, καθώς η πρόσφατη ανάφλεξη επέβαλε την άμεση διαχείριση της κρίσης. Σύμφωνα με πληροφορίες από διεθνή ειδησεογραφικά δίκτυα, οι δύο πλευρές κατέληξαν σε μια προσωρινή παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων με σκοπό την αποκατάσταση της ασφάλειας και την ελεύθερη κίνηση των εμπορικών πλοίων.
Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαιώνουν ότι η Ουάσιγκτον αποφάσισε να παγώσει κάθε είδους επιθετική δραστηριότητα στην περιοχή. Παράλληλα, η αμερικανική τεχνική ομάδα, υπό την καθοδήγηση του Νικ Στιούαρτ, ετοιμάζεται να επανέλθει στο πλαίσιο των τεχνικών συνομιλιών για το Μνημόνιο Συνεργασίας, παρά το γεγονός ότι οι επίσημες τοποθετήσεις από τις δύο κυβερνήσεις εκκρεμούν ακόμα.
Το παρασκήνιο της πίεσης και οι εκατέρωθεν απειλές
Η στροφή προς τη διπλωματία σημειώνεται αμέσως μετά από ένα κρεσέντο επιθετικής ρητορικής και στρατηγικών ελιγμών. Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, σε αυστηρή ανάρτησή του, είχε προειδοποιήσει ευθέως με στρατιωτικό αφανισμό της Ισλαμικής Δημοκρατίας εάν εξαντληθεί η λογική της Ουάσιγκτον. Στον αντίποδα, η Τεχεράνη, μέσω του Μοχαμάντ Μοχμπέρ, ξεκαθάρισε ότι τα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή θα προσκρούουν πάντα στον ιρανικό έλεγχο της ναυσιπλοΐας.
Αναλυτές διεθνών ινστιτούτων εκτιμούν ότι η Τεχεράνη επιδιώκει μια παρατεταμένη διαπραγμάτευση υπό συνθήκες ελεγχόμενης πίεσης στα Στενά για να κερδίσει πλεονεκτήματα. Αυτή η τακτική αποτυπώθηκε και στην άρνηση του Ιράν να συμμετάσχει στις συνομιλίες της περασμένης Κυριακής, προβάλλοντας ως δικαιολογία τις αμερικανικές επιθέσεις αλλά και το πάγωμα των οικονομικών του πόρων, με Ιρανούς αξιωματούχους να τονίζουν ότι η πρόσβαση στα δεσμευμένα κεφάλαια αποτελεί απαράβατο όρο της συμφωνίας.
Το χρονικό της πολεμικής κλιμάκωσης
Η τρέχουσα κρίση πυροδοτήθηκε παρά την πρόσφατη υπογραφή του Μνημονίου του Ισλαμαμπάντ, με τις δύο χώρες να εμπλέκονται σε έναν ταχύ κύκλο αντιποίνων εντός λίγων εικοσιτετραώρων. Η ένταση ξεκίνησε να κορυφώνεται όταν το Ιράν απέρριψε το σχέδιο του ΟΗΕ για την απομάκρυνση εγκλωβισμένων πλοίων, καταγγέλλοντας έλλειψη διαβούλευσης. Η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο μετά την επίθεση στο ταϊβανέζικο πλοίο «Ever Lovely» ανοικτά του Ομάν, γεγονός που ώθησε τις ΗΠΑ να εξαπολύσουν βομβαρδισμούς κατά ιρανικών στόχων, κατηγορώντας την Τεχεράνη για παραβίαση της εκεχειρίας.
Οι Φρουροί της Επανάστασης απάντησαν άμεσα με πλήγματα κατά αμερικανικών δυνάμεων και επιθέσεις με drones στο Μπαχρέιν, οδηγώντας την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ σε ένα δεύτερο κύμα αεροπορικών επιδρομών. Η πολεμική δραστηριότητα επεκτάθηκε μέχρι και το Κουβέιτ, με το Ιράν να επιμένει μέχρι την τελευταία στιγμή ότι διατηρεί την αποκλειστική ευθύνη για τη διαχείριση των Στενών, πριν τελικά οι δύο πλευρές οδηγηθούν στην τρέχουσα, εύθραυστη ανακωχή.
