Η σιωπηλή αποδόμηση του δημόσιου σχολείου
Αυτό που συμβαίνει σήμερα στη δημόσια εκπαίδευση δεν είναι απλώς προβληματικό — είναι σκανδαλώδες. Δεν πρόκειται για «δυσκολίες» ούτε για «μεταβατική περίοδο». Πρόκειται για μια συστηματική αποδόμηση του δημόσιου σχολείου, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων.
Οι ελλείψεις δεν είναι πια εξαιρέσεις. Είναι ο κανόνας. Σχολεία που δεν μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες, εκπαιδευτικοί που βάζουν το χέρι στην τσέπη, γονείς που καλούνται να πληρώσουν για τα αυτονόητα. Και όλα αυτά παρουσιάζονται περίπου ως φυσιολογικά, ως «αναγκαίες προσαρμογές». Δεν είναι. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Το κράτος αποσύρεται από τη βασική του ευθύνη και μεταφέρει το κόστος στους πολίτες. Μεθοδικά. Οι γονείς μετατρέπονται σε χρηματοδότες και οι εκπαιδευτικοί σε διαχειριστές ελλείψεων. Η «σχολική κοινότητα» χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να καλυφθεί μια κραυγαλέα απουσία: η επαρκής δημόσια χρηματοδότηση.
Και το αποτέλεσμα; Ένα σχολείο πολλών ταχυτήτων. Όπου η ποιότητα της εκπαίδευσης εξαρτάται από το εισόδημα της οικογένειας και τις δυνατότητες της κάθε περιοχής. Όπου κάποια παιδιά έχουν πρόσβαση σε υλικά, δραστηριότητες και υποστήριξη, ενώ άλλα στερούνται ακόμη και τα βασικά. Αυτή δεν είναι απλώς ανισότητα — είναι θεσμοθετημένη αδικία.
Ταυτόχρονα, η καθημερινότητα στα σχολεία γίνεται όλο και πιο οριακή. Ελλείψεις σε υλικά, καθυστερήσεις σε επισκευές, προβλήματα ασφάλειας. Και όμως, αντί για άμεση ενίσχυση, αυτό που κυριαρχεί είναι η αδιαφορία ή, ακόμη χειρότερα, η συγκάλυψη μέσω τεχνικών αλλαγών και γραφειοκρατικών μετατοπίσεων.
Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να «τα βγάλουν πέρα» με όλο και λιγότερα. Να καλύψουν κενά που δεν είναι δική τους ευθύνη. Να κρατήσουν όρθιο ένα σύστημα που αποδυναμώνεται συνειδητά. Αυτό δεν είναι απλώς άδικο — είναι εξουθενωτικό και επικίνδυνο για την ίδια την ποιότητα της εκπαίδευσης.
Το πιο ανησυχητικό όμως είναι άλλο: αυτή η κατάσταση επιχειρείται να περάσει ως κανονικότητα. Να συνηθίσουμε το λίγο. Να αποδεχτούμε ότι το δημόσιο σχολείο «έτσι λειτουργεί». Ότι δεν γίνεται αλλιώς.
Γίνεται. Απλώς δεν επιλέγεται.
Γιατί όταν η εκπαίδευση υποχρηματοδοτείται συστηματικά, δεν πρόκειται για αδυναμία. Είναι πολιτική απόφαση. Και όταν αυτή η απόφαση οδηγεί σε άνισες μορφωτικές ευκαιρίες, τότε δεν μιλάμε απλώς για αποτυχία πολιτικής — μιλάμε για συνειδητή υπονόμευση ενός θεμελιώδους κοινωνικού δικαιώματος.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν αντέχει το δημόσιο σχολείο. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμη θα γίνεται ανεκτή αυτή η κατάσταση.
Πηγή: VoiceNews.gr
