Η χθεσινή εικόνα στη δίκη για τα Τέμπη δεν ήταν απλώς απογοητευτική — ήταν βαθιά προσβλητική για κάθε έννοια Δικαιοσύνης.
Συγγενείς θυμάτων και δικηγόροι βρέθηκαν από τα χαράματα στο Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας, μόνο για να βιώσουν μια εξαντλητική αναμονή άνω των 10 ωρών, χωρίς καμία ουσιαστική ενημέρωση. Η απουσία της προέδρου της έδρας, χωρίς προειδοποίηση, οδήγησε τελικά σε μια ψυχρή ανακοίνωση: αναβολή της δίκης για τις 2/4. Μια διαδικασία που αφορά δεκάδες νεκρούς, αντιμετωπίστηκε σαν τυπική εκκρεμότητα.
Το πραγματικό σοκ, όμως, ήρθε με όσα ακολούθησαν. Το αίτημα για πρόσβαση στα κατασχεθέντα στοιχεία που αποτελεί νόμιμο δικαίωμα των διαδίκων, μετατράπηκε σε ένα θέατρο παραλόγου. Για ώρες, κανείς δεν μπορούσε να πει πού βρίσκονται τα πειστήρια. Κλειδωμένες πόρτες, εξαφανισμένοι υπεύθυνοι, γραμματείες σε σύγχυση. Ένα σύστημα που δείχνει είτε ανίκανο είτε απρόθυμο να λειτουργήσει.
Ακόμη πιο ανησυχητικό: ενώ αρχικά εγκρίθηκε η χορήγηση αντιγράφων, η απόφαση ανακλήθηκε αιφνιδιαστικά, διακόπτοντας τη διαδικασία που είχε ήδη ξεκινήσει. Η εικόνα αυτή ενισχύει τις βαριές σκιές για παρεμβάσεις, μπλοκάρισμα της πρόσβασης και πιθανή συγκάλυψη κρίσιμων στοιχείων.
Στο επίκεντρο βρίσκονται τα «εξαφανισμένα βίντεο», τα οποία φαίνεται να προκαλούν ιδιαίτερη ένταση. Δεν πρόκειται απλώς για υλικό αλλά πρόκειται για πιθανό κλειδί της υπόθεσης. Και όσο η πρόσβαση σε αυτά εμποδίζεται, τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται.
Την ίδια στιγμή, οι τοποθετήσεις του Βασίλη Κοκοτσάκη ρίχνουν κι άλλο λάδι στη φωτιά, καθώς κάνει λόγο για τεχνικές ασυνέχειες και πιθανή αλλοίωση του οπτικού υλικού, ζητώντας επιτακτικά ανεξάρτητη πραγματογνωμοσύνη.
Η χθεσινή διαδικασία δεν εξέθεσε μόνο πρόσωπα , εξέθεσε έναν ολόκληρο μηχανισμό. Όταν η Δικαιοσύνη δείχνει τέτοια εικόνα, η λέξη που μένει δεν είναι «καθυστέρηση». Είναι κατάρρευση εμπιστοσύνης.
Πηγή: VoiceNews.gr
