Αλγεινή εντύπωση έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη το γεγονός ότι παρακολουθούσαμε σε κοινή θέα την ανάπτυξη δυνάμεων στη Μεγαλόνησο από θάλασσα και αέρα. Υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται. Η περίπτωσή μας φαίνεται να ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Τι έχει αλλάξει πραγματικά; Και τι εξυπηρετεί — πέρα από τα επικοινωνιακά αφηγήματα — να γνωρίζει η κοινή γνώμη ότι αναπτύσσονται, έστω και πριν από την πλήρη ένταξή τους, η Φ/Γ ΚΙΜΩΝ και η Φ/Γ ΨΑΡΑ προς την Κύπρο, εν μέσω πολεμικής έντασης στην περιοχή;
Το ερώτημα δεν είναι αφελές, αλλά βαθιά πολιτικό και πατριωτικό.
Σε περιόδους κρίσης, κάθε στρατιωτική κίνηση έχει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης: επιχειρησιακό, διπλωματικό, αποτρεπτικό και — αναπόφευκτα — πολιτικό. Η ανάπτυξη Ναυτικών Μονάδων στην Ανατολική Μεσόγειο δεν είναι μια απλή μετακίνηση πλοίων, αλλά ένα μήνυμα, προς τους συμμάχους, τους αντιπάλους, αλλά και προς το εσωτερικό ακροατήριο.
Η αποτροπή δεν λειτουργεί μόνο με δυνατότητες αλλά λειτουργεί και με αντιλήψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας κίνησης θα μπορούσε να αποτελεί στοιχείο στρατηγικής αποτροπής. Το κρίσιμο, όμως, δεν είναι αν υπάρχει πολιτικό όφελος — πάντοτε θα υπάρχει. Το ουσιώδες είναι αν η κίνηση εντάσσεται σε μια συνεκτική εθνική στρατηγική ή αν εξαντλείται στην εικόνα.
Διότι όταν η επιχειρησιακή δραστηριότητα μετατρέπεται σε δημόσιο θέαμα, γεννάται εύλογα το ερώτημα: υπηρετείται η αποτροπή ή η προσωπική προβολή; Η πατρίδα δεν είναι σκηνικό με φόντο για δημόσιες σχέσεις ή «δελφίνους». Η εθνική ασφάλεια δεν μετριέται σε αναρτήσεις και τίτλους, αλλά σε διαθεσιμότητα, εκπαίδευση, διακλαδικότητα και στρατηγική συνέχεια.
Κάποια πράγματα δεν λέγονται δημόσια — και σωστά δεν λέγονται και δεν γράφονται. Όχι επειδή δεν τα γνωρίζουμε ως Voice News, αλλά επειδή δεν πρέπει. Η επιχειρησιακή κατάσταση δεν αποτελεί αντικείμενο επικοινωνιακής διαχείρισης. Πάνω απ’ όλα είναι η πατρίδα.
Όταν, όμως, η κοινοποίηση σχεδίων και κινήσεων γίνεται με τρόπο που προτάσσει το πρόσωπο αντί για τον θεσμό, τότε το μήνυμα αλλοιώνεται. Και όταν τα ιδιοτελή συμφέροντα ενός επισκιάζουν την εθνική υποχρέωση για ουσιαστική αμυντική ενίσχυση της Κύπρου, η κριτική δεν είναι αντιπολιτευτική· είναι πατριωτική.
Σε μια εποχή γεωπολιτικής ρευστότητας, η υπευθυνότητα δεν βρίσκεται ούτε στην άκριτη αποθέωση ούτε στη μηδενιστική καχυποψία. Βρίσκεται στη νηφάλια κρίση και στην απαίτηση για στρατηγικό βάθος και θεσμική σοβαρότητα.
Γιατί η πατρίδα δεν είναι σόου. Είναι ευθύνη. Επιτέλους, σώπα…
Πηγή: VoiceNews.gr
