Ελλάδα δύο ταχυτήτων…
Στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν ήταν το ελληνικό κράτος που αποκάλυψε την αλήθεια. Ήταν η Ευρωπαία Εισαγγελέας που υποχρέωσε την κυβέρνηση να παραδεχτεί όσα επί χρόνια κουκουλώνονταν: ένα ολόκληρο δίκτυο πελατειακών σχέσεων, εκτεταμένη καταστρατήγηση των αγροτικών ενισχύσεων και την ανάδειξη μιας νομενκλατούρας εξουσίας που προστάτευε τους πρωταγωνιστές του σκανδάλου.
Αν δεν είχε υπάρξει ευρωπαϊκή παρέμβαση, η υπόθεση θα είχε θαφτεί, όπως και τόσες άλλες.
Την ίδια ώρα, στην τραγωδία των Τεμπών, όπου 57 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, η Ελληνική Δικαιοσύνη σταμάτησε στον σταθμάρχη. Καμία ευρωπαϊκή αρχή δεν ζήτησε λογαριασμό. Καμία ανώτερη πολιτική ευθύνη δεν αναζητήθηκε. Και οι συγγενείς των θυμάτων εξακολουθούν να ζητούν το αυτονόητο: αλήθεια και δικαιοσύνη.
Η κυβέρνηση, πιστή στη λογική της επικοινωνιακής διαχείρισης, απέδωσε την καταστροφή στον «ανθρώπινο παράγοντα». Όπως στον ΟΠΕΚΕΠΕ το πρόβλημα βαφτίστηκε «ο φραπές» και «ο χασάπης», έτσι και στα Τέμπη όλα εστιάστηκαν στον σταθμάρχη. Πίσω όμως από αυτές τις βολικές κατηγορίες, κρύβονται χρόνια θεσμικής ανεπάρκειας, πολιτικής ανευθυνότητας και συνειδητής αποσιώπησης.
Το κοινό μοτίβο είναι πια προφανές…
Όταν η αδικία γίνεται διεθνές ζήτημα, ασκούνται πιέσεις, ενεργοποιούνται θεσμοί, αποκαλύπτονται μηχανισμοί. Όταν η αδικία παραμένει “εσωτερική υπόθεση”, τότε τη θάβει το γραφειοκρατικό τέλμα και η κυβερνητική ωραιοποίηση.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά.
Για τα ευρωπαϊκά κονδύλια, ντοκουμέντα, πορίσματα, ευθύνες.
Για τα Τέμπη, μεταθέσεις, διαρροές και σιωπή.
Κι έτσι, στην Ελλάδα του 2025, οι ευθύνες δεν φτάνουν ποτέ στους πραγματικούς ενόχους. Φταίει πάντα κάποιος «τελευταίος» δηλαδή ένας σταθμάρχης, ένας υπάλληλος, ένας αγρότης-βιτρίνα.
Όλοι φταίνε… εκτός από αυτούς που κυβερνούν.
Πηγή: VoiceNews.gr
