Η ανοχή της Ευρώπης απέναντι στα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τουρκία στην Κύπρος μετά την εισβολή του 1974 φαίνεται, σύμφωνα με αναλυτές, να επανεμφανίζεται σήμερα στην υπόθεση της Γροιλανδία. Τη σύγκριση αυτή κάνει ο Ισραηλινός ειδικός σε ζητήματα άμυνας Shay Gal, την ώρα που οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιχειρούν να απαντήσουν στις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ περί αγοράς ή ακόμη και προσάρτησης του νησιού.
Για τον Gal, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι πλέον αν αμφισβητείται η κυριαρχία, αλλά αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι διατεθειμένη να τη διασφαλίσει έγκαιρα, πριν η σταδιακή διάβρωση καταστεί μη αναστρέψιμη, όπως, κατά την άποψή του, συνέβη στην Κύπρο. Εκεί, ένα στρατιωτικό τετελεσμένο μετατράπηκε σε πολιτική και διοικητική κανονικότητα μέσω υποδομών, υπηρεσιών κοινής ωφέλειας, εποικισμού και οικονομικής εξάρτησης.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η Ευρώπη καταδίκασε τις εξελίξεις, αλλά στην πράξη προσαρμόστηκε σε αυτές, αφήνοντας το διεθνές δίκαιο να παραμείνει θεωρητικό. Η κυριαρχία, όπως τονίζει, δεν χάνεται με μια δήλωση, αλλά φθείρεται σταδιακά, μέσα από συσσώρευση μικρών αλλά καθοριστικών αλλαγών επί του εδάφους.
Συγκρίνοντας την Κύπρο με τη Γροιλανδία, ο Gal σημειώνει ότι τα εργαλεία είναι διαφορετικά, όμως η λογική παραμένει ίδια. Στην πρώτη περίπτωση, η ενσωμάτωση της κατοχής έγινε μέσω νερού, ηλεκτρισμού, διοίκησης και καθημερινότητας. Στη δεύτερη, η πίεση ασκείται μέσα από δικαιώματα βάσεων, επενδύσεις, κρίσιμα ορυκτά, στρατηγική συνδεσιμότητα και αφηγήματα ισχύος. Όχι μέσω άμεσης κατάκτησης, αλλά μέσω λειτουργικής μετατροπής.
Κατά τον Ισραηλινό αναλυτή, αυτό αποκαλύπτει και ένα πάγιο ευρωπαϊκό αντανακλαστικό: τη διαχείριση αντί της επιβολής. Πλαίσια παρατείνονται, διαδικασίες συνεχίζονται και η «παρανομία» σταθεροποιείται μέσα από θεσμικές ρουτίνες. Ο κίνδυνος για τη Γροιλανδία, επισημαίνει, δεν είναι η ωμή επιβολή, αλλά η επανάληψη ενός γνώριμου μοτίβου.
Όπως καταλήγει, η κυριαρχία σήμερα δεν αρπάζεται ανοιχτά, αλλά υπονομεύεται ανταγωνιστικά, έως ότου κάθε εναλλακτική λύση μοιάζει πολιτικά δύσκολη και μη ρεαλιστική. Και σε αυτή τη διαδικασία, η ευρωπαϊκή αδράνεια μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
Πηγή: VoiceNews.gr
