Από την έμπνευση στην εξάντληση: Οι εκπαιδευτικοί που «μένουν», αλλά έχουν ήδη φύγει
Ξεκινούν με όνειρα, διάθεση και αγάπη για το σχολείο και τα παιδιά. Στην πορεία, όμως, η πραγματικότητα τούς λυγίζει: χαμηλές αποδοχές, υπερβολικές απαιτήσεις, γραφειοκρατία χωρίς τέλος. «Αγαπώ το σχολείο και τους μαθητές μου, αλλά θέλω να φύγω τρέχοντας» λέει χαρακτηριστικά ένας δάσκαλος από τον Πειραιά.
Από το όνειρο στη φθορά
Πολλοί μπήκαν στο επάγγελμα γιατί τους ενέπνευσε ένας παλιός δάσκαλος, γιατί ήθελαν να σταθούν δίπλα στα παιδιά, να τα εμψυχώσουν και να τους ανοίξουν δρόμους. Όμως η καθημερινότητα τούς προσγειώνει βίαια: υπερπλήρεις τάξεις, ατελείωτη ύλη, διοικητικά καθήκοντα που πνίγουν την ουσία, πίεση χωρίς στήριξη.
«Έχω παραιτηθεί μέσα μου»
Μια δασκάλα με 16 χρόνια στην τάξη περιγράφει:
«Δεν αντέχω άλλο. Κάθε μέρα παλεύω με εξαντλητικές συνθήκες. 27 μαθητές μέσα σε θόρυβο, δουλειά που συνεχίζεται και μετά το κουδούνι, καμία αναγνώριση. Μπήκα με όρεξη και τώρα νιώθω καμένη. Η φλόγα έχει σβήσει».
Η αθέατη κούραση
Η εξουθένωση είναι παντού:
Νηπιαγωγοί που λιποθυμούν στην τάξη.
Εκπαιδευτικοί που μετά τις 1.15 ξεκινούν έναν δεύτερο γύρο δουλειάς: έγγραφα, οικονομικά, τεχνικά ζητήματα, επαφές με γονείς.
Ρόλοι πολλαπλοί: δάσκαλοι, ψυχολόγοι, γραμματείς, ακόμη και τραπεζοκόμοι.
Και η διοίκηση; Παρούσα μόνο για να επιβάλλει οδηγίες.
Τα νούμερα της κρίσης
Νεοδιόριστος: περίπου 780 ευρώ καθαρά.
Με 20 χρόνια υπηρεσίας: γύρω στα 1.150 ευρώ.
Μαθητές ανά τάξη: 25-27.
Γραφειοκρατία: έως και το 1/4 του χρόνου τους.
Burn out: 6 στους 10 δηλώνουν επαγγελματική εξάντληση.
Πρόωρες συνταξιοδοτήσεις: +30% σε δύο χρόνια.
Το πιο οδυνηρό
Αυτό που χάνεται δεν είναι μόνο το μεράκι των δασκάλων. Είναι και το κομμάτι του μέλλοντος που χτίζεται μέσα στις αίθουσες. Γιατί οι πιο αφοσιωμένοι, εκείνοι που ξεκίνησαν με φλόγα, είναι οι πρώτοι που «σπάνε».
Τι χρειάζεται
Δεν φτάνουν μόνο καλύτεροι μισθοί. Χρειάζεται σεβασμός, εμπιστοσύνη, απελευθέρωση από τη γραφειοκρατία. Χρειάζεται οι εκπαιδευτικοί να ξαναβρούν τον ρόλο που διάλεξαν: να είναι πραγματικά δάσκαλοι.
Γιατί όταν σβήνει η σπίθα του δασκάλου, μαζί της σβήνει και η ελπίδα του αύριο.
Πηγή: VoiceNews.gr
