19.340 μόρια δεν είναι απλώς ένας αριθμός
Στις Πανελλήνιες, οι περισσότεροι βλέπουν βαθμούς, βάσεις και σχολές. Λίγοι βλέπουν τις νύχτες αϋπνίας, τα «δεν αντέχω άλλο» και τις αποφάσεις που παίρνονται σιωπηλά. Η ιστορία του Ιωάννη Παρίση ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία.
Η πρώτη χρονιά δεν τελείωσε όπως την είχε φανταστεί. Παρά την προσπάθεια, ένα 12,2 στην Έκθεση στάθηκε αρκετό για να τον αφήσει εκτός Ιατρικής. Πέρασε Οδοντιατρική — μια επιτυχία για πολλούς, αλλά όχι ο προορισμός που είχε χαράξει ο ίδιος. Τότε βρέθηκε μπροστά στο πιο δύσκολο δίλημμα: να προχωρήσει ή να ρισκάρει τα πάντα για μια δεύτερη ευκαιρία.
Επέλεξε το δεύτερο.
Η επόμενη χρονιά δεν είχε τίποτα το «ηρωικό». Είχε δουλειά τα Σαββατοκύριακα ως καθαριστής για να καλύψει τα έξοδα των μαθημάτων. Είχε πρωινά ξυπνήματα, προπόνηση για πειθαρχία και διάβασμα που συχνά ξεπερνούσε τις δέκα ώρες. Είχε τοίχους γεμάτους σημειώσεις με λάθη — όχι για να τον αποθαρρύνουν, αλλά για να του θυμίζουν τι δεν επιτρέπεται να επαναλάβει.
Για να κρατήσει ισορροπία, έπαιζε πιάνο. Για να αντέχει ψυχολογικά, έκανε ποδήλατο. Και για να μη λυγίσει, διάβαζε στωικούς φιλοσόφους, βρίσκοντας παρηγοριά στην ιδέα ότι ο κόπος είναι αναπόσπαστο μέρος κάθε ουσιαστικής πορείας.
Όταν ήρθαν τα αποτελέσματα, δεν πανηγύρισε. Έδωσε απλώς το κινητό στον πατέρα του. Εκείνος μέτρησε ξανά και ξανά τα μόρια και, με συγκρατημένη συγκίνηση, του είπε:
«Πέρασες Ιατρική Θεσσαλονίκης».
Ο Ιωάννης δεν κέρδισε μόνο μια θέση σε μια σχολή υψηλής ζήτησης. Κέρδισε κάτι βαθύτερο: την απόδειξη ότι η αποτυχία δεν είναι τέλος, αλλά ενδιάμεσος σταθμός. Και αυτό είναι ένα μάθημα που δεν εξετάζεται σε καμία πανελλαδική δοκιμασία.
Πηγή: VoiceNews.gr
