Η 13ωρη εργασία καθίσταται πλέον «υποχρεωτική», αφού ο εργαζόμενος οφείλει να την αρνηθεί αιτιολογημένα, ενώ παράλληλα η εργασιακή εξάντληση εμφανίζεται ως «ευχέρεια» για τον μισθωτό, ώστε να συμπληρώνει το εισόδημά του με δεύτερη, μερικής απασχόλησης, δουλειά.
Με το νέο κυβερνητικό σχέδιο, η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως υπενθυμίζει ότι το 13ωρο ισχύει ήδη από το 2023, όταν θεσπίστηκε από τη Νέα Δημοκρατία με τον Άδωνι Γεωργιάδη, όπως και η 6ήμερη εργασία. Σε συνδυασμό, τα μέτρα αυτά ακυρώνουν στην πράξη το 5ήμερο, το 8ωρο και την 48ωρη εβδομαδιαία ανάπαυση.
Ωστόσο, το πρόσθετο εισόδημα που προκύπτει φορολογείται βαριά: με συντελεστή 22% για απολαβές άνω των 10.000 ευρώ ετησίως (714 ευρώ τον μήνα) και έως 28% για απολαβές άνω των 20.000 ευρώ (1.428 ευρώ μηνιαίως). Αν προστεθούν οι εισφορές Υγείας υπέρ ΕΟΠΥΥ, που δεν είναι ανταποδοτικές, σχεδόν το ένα τρίτο του μηνιαίου εισοδήματος από την 13ωρη απασχόληση επιστρέφει στο κράτος.
Ο μισθωτός καλείται να «χτίσει» τα πλεονάσματα μέσα από μισθούς που παραμένουν στάσιμοι και ακρίβεια που καλπάζει:
• Χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις, με αποτέλεσμα ο μέσος ονομαστικός μισθός να βρίσκεται χαμηλότερα από τα επίπεδα του 2009, παρότι το ΑΕΠ έχει επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα. Το εισοδηματικό κενό, εξαιτίας του πληθωρισμού της περιόδου 2010–2024, φτάνει το 30%.
• Χωρίς τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας. Ο μέσος μισθός από το 2020 μέχρι σήμερα αυξήθηκε κατά 28% (από 14.000 σε 18.000 ευρώ), αλλά η φορολογία εκτινάχθηκε κατά 115% (από 710 σε 1.585 ευρώ), σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ Κώστα Τσουκαλά.
• Με υψηλή έμμεση φορολογία, καθώς ο ΦΠΑ 24% επιβάλλεται πλέον σε αυξημένες τιμές βασικών αγαθών, οδηγώντας σε πρωτογενή πλεονάσματα 11,4 δισ. ευρώ για το 2024 και σε νέα αφαίμαξη φέτος.
Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση αντί να ενισχύσει το 8ωρο με καλύτερες αμοιβές και ποιοτικές θέσεις εργασίας, επιβάλλει περισσότερη δουλειά, με τέσσερις στόχους:
Τη διατήρηση υψηλών κρατικών εσόδων μέσω φορολόγησης μισθωτών και συνταξιούχων.
Την ενίσχυση των εσόδων από την ακρίβεια, που λειτουργεί ως «φόρος χωρίς νόμο».
Την παροχή φθηνής εργατικής δύναμης στην επιχειρηματικότητα, ώστε να επιτυγχάνεται παραγωγικότητα με καθυστέρηση.
Τον περιορισμό των εισαγωγών, αφού τα μειωμένα εργατικά βαλάντια δεν επιτρέπουν την αγορά αγαθών που δεν παράγονται στη χώρα.
Πηγή: VoiceNews.gr
