Υπάρχει ένα σημείο στην πολιτική όπου η ευθύνη συναντά την πραγματικότητα. Και όταν η πραγματικότητα σε διαψεύδει καθημερινά, ίσως είναι ώρα για λίγη… αυτογνωσία. Αντί για διαγγέλματα, επικοινωνιακές κορώνες και ατελείωτες υποσχέσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει να κυβερνά σε παράλληλο σύμπαν, εκεί όπου όλα «βαίνουν καλώς».
Η ακρίβεια καλπάζει, οι μισθοί εξανεμίζονται πριν τελειώσει ο μήνας, οι θεσμοί τραυματίζονται και η κοινωνία βράζει. Κι όμως, η εικόνα που προβάλλεται είναι αυτή της «σταθερότητας». Σταθερότητα σε τι; Στη φθορά; Στην αποξένωση; Στην αίσθηση ότι η χώρα λειτουργεί με αυτόματο πιλότο;
Η διακυβέρνηση δεν είναι management παρουσίασης. Δεν είναι power point, ούτε προσεγμένα πλάνα στα social media. Είναι σύγκρουση με τα προβλήματα, ανάληψη κόστους, αποφάσεις που δεν χαϊδεύουν αυτιά. Κι όταν αυτά απουσιάζουν, η εξουσία μετατρέπεται σε ρόλο χωρίς περιεχόμενο.
Αν, λοιπόν, η απάντηση σε κάθε κρίση είναι μια καλύτερη επικοινωνιακή στρατηγική και όχι μια ουσιαστική πολιτική τομή, τότε ίσως πράγματι η θάλασσα να είναι πιο ειλικρινής χώρος. Το ψάρεμα τουλάχιστον απαιτεί υπομονή, επιμονή και επαφή με την πραγματικότητα , ιδιότητες που η πολιτική δεν συγχωρεί όταν λείπουν.
Η χώρα δεν χρειάζεται διαχειριστή εικόνας. Χρειάζεται ηγέτη. Κι αν αυτό το βάρος δεν μπορεί να σηκωθεί, τότε καμιά φορά το πιο τίμιο είναι να αφήνεις το τιμόνι. Ή, έστω, να πιάνεις το καλάμι.
Πηγή: VoiceNews.gr
