Αν η σημερινή Ελλάδα είχε σκηνικό, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν θα παιζόταν σε γραφεία και υπουργεία αλλά σε σύγχρονες Βερσαλλίες, γεμάτες αυλικούς, προνομιακούς και “εκλεκτούς”.
Οι εικόνες θυμίζουν ξεκάθαρα μια άλλη εποχή: λίγοι αποφασίζουν, πολλοί πληρώνουν. Οι “πρωταγωνιστές” δεν είναι δημόσιοι λειτουργοί, αλλά διαχειριστές προνομίων, άνθρωποι που κινούνται με τη λογική της εξυπηρέτησης και όχι της ισονομίας.
Η επιδότηση γίνεται βασιλικό διάταγμα. Το τηλέφωνο αντικαθιστά τον νόμο. Και ο πολίτης; Θεατής σε ένα έργο που παίζεται πίσω από κλειστές πόρτες.
Όπως τότε στη Γαλλία πριν το 1789, έτσι και σήμερα, το σύστημα μοιάζει να λειτουργεί με δύο ταχύτητες:
από τη μία οι “εκλεκτοί” του πελατειακού κράτους
και από την άλλη οι υπόλοιποι.
Η διαφορά είναι μία: τότε υπήρξε επανάσταση.
Σήμερα υπάρχει συνήθεια.
Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο. Γιατί όταν η κοινωνία συνηθίζει τη διαπλοκή, τα ρουσφέτια και την ατιμωρησία, τότε δεν χρειάζονται βασιλιάδες, το σύστημα αυτοσυντηρείται.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι απλώς μια υπόθεση κακοδιαχείρισης. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή της αυλής, όπου οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά η λογική μένει ίδια.
Και το ερώτημα πλέον δεν είναι ποιοι είναι οι “αυλικοί”.
Αλλά πόσο ακόμη θα παίζουμε τον ρόλο του πλήθους έξω από τα ανάκτορα.
Πηγή: VoiceNews.gr
