Δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ από τα ταμεία του κράτους έχουν μοιραστεί την τελευταία εξαετία μέσω απευθείας αναθέσεων. Μόνο σε λιγότερο από έναν χρόνο, υπογράφηκαν συμβάσεις ύψους 2,2 δισ. ευρώ με συνοπτικές διαδικασίες, πίσω από κλειστές πόρτες. Όταν η πιάτσα βοά πως σε σχεδόν κάθε απευθείας ανάθεση τουλάχιστον το 10% καταλήγει ως «μίζα» στην τσέπη αυτού που βάζει την υπογραφή, το μέγεθος της πιθανής διασπάθισης δημοσίου χρήματος επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη προκαλεί το λιγότερο θυμό.
Γιατί οι φορείς της δημόσιας διοίκησης λατρεύουν τις μικρομεσαίες συμβάσεις; Η απάντηση κρύβεται στο όριο των 60.000 ευρώ. Μέχρι αυτό το ποσό, ο νόμος επιτρέπει την αφάνεια, δεν απαιτείται καμία απολύτως προηγούμενη δημοσιότητα και καμία ανοιχτή πρόσκληση από την αναθέτουσα Αρχή. Ο διαχειριστής του δημοσίου χρήματος επιλέγει όποιον θέλει, του αναθέτει το έργο, και τα χρήματα κάνουν φτερά χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.
Μαύρη Τρύπα 20 Δισεκατομμυρίων!
Την τελευταία εξαετία ο απολογισμός καταγράφει:
12 δισ. ευρώ σε αμιγώς απευθείας αναθέσεις. 8 δισ. ευρώ σε αναθέσεις κατόπιν «διαγωνισμών»-παρωδία, όπου όλως τυχαίως εμφανίστηκε μονάχα ένας συμμετέχων. Πρακτικά, μιλάμε για 20 δισεκατομμύρια ευρώ που δόθηκαν χωρίς ίχνος πραγματικού ανταγωνισμού.
Ο κανόνας είναι απλός, Όποιος διαχειρίζεται τα χρήματα των φορολογουμένων οφείλει να λειτουργεί στο απόλυτο φως. Όποιος καταφεύγει συστηματικά στη μέθοδο της απευθείας ανάθεσης, αποφεύγοντας πεισματικά να δώσει την κατάλληλη δημοσιότητα στους διαγωνισμούς, καθίσταται αυτομάτως ύποπτος εξ ορισμού. Σε ένα περιβάλλον όπου η μίζα του 10% θεωρείται «κανονικότητα», η έλλειψη διαφάνειας συνιστά ένδειξη συστημικής διαφθοράς.
Πηγή: VoiceNews.gr
