Εκπαιδευτικός σε αναμονή: ανάμεσα στο «πρέπει» και στο «γιατί»
Υπάρχει μια στιγμή στο σχολείο που δεν φαίνεται στο ωρολόγιο πρόγραμμα.
Δεν χτυπά κουδούνι.
Δεν καταγράφεται σε απουσιολόγιο.
Είναι η στιγμή που ο εκπαιδευτικός σταματά για ένα δευτερόλεπτο και σκέφτεται:
«Γιατί το κάνω όλο αυτό;»
Την ώρα εκείνη δεν σκέφτεται την ύλη.
Ούτε τις οδηγίες.
Ούτε τα έγγραφα που περιμένουν στο e-mail.
Σκέφτεται τα πρόσωπα.
Το παιδί που κοιτάζει έξω από το παράθυρο όχι από αδιαφορία, αλλά γιατί μέσα του γίνεται θόρυβος.
Το παιδί που δεν σηκώνει ποτέ χέρι, όχι επειδή δεν ξέρει, αλλά επειδή φοβάται να ακουστεί.
Το παιδί που «ενοχλεί», γιατί έτσι μόνο έχει μάθει να ζητά προσοχή.
Και τότε έρχεται η σύγκρουση.
Από τη μία, το πρέπει:
να τελειώσει η ύλη
να τηρηθεί ο χρόνος
να μπουν βαθμοί
να υπάρχει έλεγχος
Από την άλλη, το γιατί:
γιατί αυτό το παιδί απομακρύνεται;
γιατί αυτό το βλέμμα βαραίνει;
γιατί αυτό το μάθημα δεν τους αγγίζει;
Το σύστημα ζητά αποδείξεις.
Η παιδαγωγική ζητά παρουσία.
Το σύστημα μετρά αποτελέσματα.
Η παιδαγωγική μετρά ανθρώπους.
Κάποια στιγμή ο εκπαιδευτικός καταλαβαίνει κάτι σκληρό:
δεν του ζητείται να είναι δάσκαλος,
του ζητείται να είναι διαχειριστής διαδικασιών.
Και όμως, παρά την κόπωση, παρά τη ματαίωση, παρά την αίσθηση ότι παλεύει με αόρατους τοίχους,
επιμένει.
Επιμένει να λέει μια καλημέρα με νόημα.
Επιμένει να δίνει δεύτερη ευκαιρία.
Επιμένει να βλέπει πίσω από τη συμπεριφορά την ανάγκη.
Όχι γιατί δεν καταλαβαίνει το σύστημα.
Αλλά γιατί καταλαβαίνει τον άνθρωπο.
Ίσως η πραγματική αντίσταση του εκπαιδευτικού σήμερα να μην είναι οι μεγάλες ρήξεις.
Ίσως να είναι οι μικρές, καθημερινές πράξεις ανθρωπιάς
μέσα σε έναν χώρο που έχει μάθει να λειτουργεί χωρίς αυτές.
Και ίσως τελικά η Παιδεία να μην χάνεται όταν το σύστημα δεν αλλάζει.
Να χάνεται μόνο όταν ο εκπαιδευτικός πάψει να θυμάται
γιατί μπήκε πρώτη φορά σε μια τάξη.
Πηγή: VoiceNews.gr
