Όταν το εργατικό ατύχημα δεν προστατεύεται
Η υπόθεση αναπληρώτριας νηπιαγωγού που τραυματίστηκε εν ώρα εργασίας και υποχρεώθηκε να επιστρέψει πριν ολοκληρώσει την ανάρρωσή της δεν είναι μια «κακή εξαίρεση». Είναι η κανονικότητα ενός θεσμικού πλαισίου που αντιμετωπίζει τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς ως εργαζόμενους μειωμένων δικαιωμάτων.
Παρότι το ατύχημα αναγνωρίστηκε ως εργατικό, η αναρρωτική άδεια που προβλέπεται για τους/τις αναπληρωτές/τριες αποδείχθηκε ανεπαρκής. Η ιατρική ανάγκη συγκρούστηκε με το διοικητικό πλαφόν. Το σώμα ζητούσε χρόνο· η διοίκηση ζητούσε παρουσία.
Για έναν αναπληρωτή εκπαιδευτικό, η ασθένεια δεν είναι απλώς ένα πρόβλημα υγείας. Είναι απειλή για τον μισθό, την προϋπηρεσία, την ίδια τη δυνατότητα εργασίας την επόμενη χρονιά. Έτσι δημιουργείται ένας έμμεσος εξαναγκασμός: επιστροφή στη δουλειά πριν την ανάρρωση, με φόβο τις «δυσμενείς συνέπειες».
Το πρόβλημα δεν αφορά μεμονωμένα πρόσωπα ή κακές πρακτικές. Είναι δομικό. Το ΥΠΑΙΘΑ διατηρεί ένα καθεστώς δύο ταχυτήτων στο δημόσιο σχολείο: μόνιμοι με πλήρη προστασία, αναπληρωτές με περιορισμένα δικαιώματα, παρότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Οι συνέπειες είναι πολλαπλές: κίνδυνος για την υγεία του/της εκπαιδευτικού, για την ασφάλεια των παιδιών, υποβάθμιση του παιδαγωγικού έργου και καλλιέργεια κουλτούρας φόβου και σιωπής. Κανένα σχολείο δεν μπορεί να μιλά για φροντίδα και δικαιώματα, όταν δεν τα εγγυάται στους ανθρώπους που το στηρίζουν.
Οι λύσεις είναι σαφείς και ρεαλιστικές:
εξίσωση των αναρρωτικών δικαιωμάτων αναπληρωτών και μονίμων, ειδικά σε εργατικά ατυχήματα·
καμία απώλεια μισθού ή προϋπηρεσίας λόγω αναρρωτικής άδειας·
γρήγορες και ενιαίες διοικητικές διαδικασίες·
ουσιαστική πρόληψη και έλεγχοι ασφάλειας στα σχολεία.
Ο αναπληρωτής εκπαιδευτικός δεν είναι «προσωρινός». Είναι βασικός πυλώνας του δημόσιου σχολείου. Και κανείς δεν πρέπει να επιστρέφει στη δουλειά πριν γίνει καλά — ιδίως όταν τραυματίστηκε δουλεύοντας για αυτό.
Πηγή: VoiceNews.gr
