Η βία στα σχολεία δεν είναι «ατύχημα». Είναι πολιτική αποτυχία.
Η άγρια επίθεση σε εκπαιδευτικό μέσα στο 1ο ΓΕΛ Χανίων δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό ούτε «παρέκκλιση». Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας εκπαιδευτικής πολιτικής που αφήνει τα σχολεία εκτεθειμένα και τους εκπαιδευτικούς απροστάτευτους.
Ένας καθηγητής τόλμησε να κάνει το αυτονόητο: να υπερασπιστεί τον σχολικό χώρο. Η Πολιτεία, όμως, δεν έκανε το δικό της αυτονόητο: να τον προστατεύσει.
Και εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.
Τα σχολεία λειτουργούν χωρίς επαρκή ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς. Τα ΚΕΔΑΣΥ είναι τραγικά υποστελεχωμένα. Η πρόληψη της σχολικής βίας υπάρχει μόνο σε εγκυκλίους και εξαγγελίες. Στην πράξη, η ευθύνη μεταφέρεται εξ ολοκλήρου στον εκπαιδευτικό της τάξης.
Ο εκπαιδευτικός καλείται να είναι:
παιδαγωγός,
διαχειριστής κρίσεων,
κοινωνικός λειτουργός,
φύλακας ασφαλείας.
Χωρίς εργαλεία. Χωρίς επιμόρφωση. Χωρίς θεσμική κάλυψη.
Και όταν η βία ξεσπά, ξεκινά το γνώριμο αφήγημα: «τι δεν έκανε καλά το σχολείο», «πώς αντέδρασε ο καθηγητής». Σχεδόν ποτέ δεν συζητείται η πραγματική αιτία:
η εγκατάλειψη των δημόσιων δομών,
η κοινωνική πίεση που διοχετεύεται ανεπεξέργαστη στα σχολεία,
η συστηματική απαξίωση του ρόλου του εκπαιδευτικού.
Η βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Παράγεται. Και παράγεται μέσα σε ένα σύστημα που ζητά αξιολόγηση, αποδοτικότητα και «κανονικότητα», ενώ αδυνατεί να εγγυηθεί το στοιχειώδες: την ασφάλεια.
Η αλληλεγγύη στον τραυματισμένο εκπαιδευτικό είναι αυτονόητη. Δεν αρκεί όμως.
Χωρίς άμεση ενίσχυση των σχολείων με μόνιμο εξειδικευμένο προσωπικό, χωρίς σοβαρή πολιτική πρόληψης και χωρίς καθαρή ανάληψη ευθύνης από την Πολιτεία, τέτοια περιστατικά δεν θα μειωθούν. Θα πολλαπλασιαστούν.
Και τότε, ας μη μιλάμε για «ατυχείς στιγμές».
Θα μιλάμε για ένα σχολείο που λειτουργεί ως ζώνη κινδύνου και για εκπαιδευτικούς που πληρώνουν, κυριολεκτικά με το σώμα τους, την πολιτική αδιαφορία.
Πηγή: VoiceNews.gr
