Παρά την αφθονία τροφίμων, τα σύγχρονα διατροφικά συστήματα παράγουν όλο και φτωχότερες δίαιτες, με εκτεταμένες ελλείψεις μικροθρεπτικών συστατικών, περιβαλλοντική υποβάθμιση και αγροτική ανασφάλεια. Το κυρίαρχο βιομηχανικό μοντέλο γεωργίας ταυτίζει την επισιτιστική ασφάλεια με τον όγκο παραγωγής και όχι με τη θρεπτική αξία, βασιζόμενο σε επιδοτήσεις που σταθεροποιούν κυρίως τα κέρδη μεγάλων εταιρειών αγροχημικών και λιανεμπορίου.
Η έμφαση στις μονοκαλλιέργειες υψηλής απόδοσης έχει οδηγήσει σε μείωση της διατροφικής πυκνότητας βασικών καλλιεργειών, ενώ παραδοσιακές και πιο θρεπτικές καλλιέργειες έχουν περιθωριοποιηθεί. Το φαινόμενο συνοδεύεται από υποβάθμιση των εδαφών, αύξηση της παχυσαρκίας παράλληλα με ελλείψεις θρεπτικών στοιχείων και αποδυνάμωση της αγροτικής ζωής.
Οι αγρότες συμπιέζονται μεταξύ ακριβών εισροών και χαμηλών τιμών παραγωγού, με το κράτος να απορροφά τον κίνδυνο μέσω επιδοτήσεων. Στην πράξη, μεγάλο μέρος της δημόσιας στήριξης λειτουργεί ως έμμεση επιδότηση των αλυσίδων λιανικής και των προμηθευτών εισροών, ενώ οι καταναλωτές πληρώνουν τόσο μέσω φόρων όσο και μέσω του κόστους υγείας που προκαλεί μια φτωχή διατροφή.
Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα όπου η δημόσια χρηματοδότηση συντηρεί ένα μοντέλο διατροφής χαμηλής ποιότητας και υψηλής εταιρικής κερδοφορίας. Εναλλακτικές προσεγγίσεις, όπως η στήριξη τοπικών καλλιεργειών, η ποικιλία στη γεωργία και τα κοινοτικά δίκτυα τροφίμων, αναδεικνύουν τη δυνατότητα μετάβασης σε ένα σύστημα που δίνει προτεραιότητα στη διατροφική επάρκεια, την οικολογική υγεία και την κοινωνική ανθεκτικότητα αντί για τη μαζική παραγωγή και την εξόρυξη αξίας.
Πηγή: VoiceNews.gr
