Η νέα ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας» δεν επιχειρεί να εντυπωσιάσει με τεχνικά μέσα ούτε να ικανοποιήσει τις συμβάσεις μιας τυπικής κινηματογραφικής κριτικής. Πρόκειται για ένα έργο που επιλέγει συνειδητά να απευθυνθεί όχι στα μάτια και τα αυτιά του θεατή, αλλά στην ψυχή του.
Το ουσιαστικό ερώτημα γύρω από μια τέτοια παραγωγή δεν είναι η πλοκή ή οι κινηματογραφικές λεπτομέρειες, αλλά το τι σημαίνει σήμερα, στην Ελλάδα του 2025, να δημιουργείται μια ταινία με ξεκάθαρο ιστορικό και εθνικό πρόσημο. Το πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια εξακολουθεί, δύο αιώνες μετά τη δολοφονία του, να προκαλεί αντιπαραθέσεις, αποδεικνύοντας πως παραμένει βαθιά χαραγμένο στη συλλογική συνείδηση.
Οι αντιδράσεις που συνόδευσαν την προβολή της ταινίας (από ειρωνικές κριτικές έως ανοιχτή απαξίωση) φανερώνουν ακριβώς αυτή τη διαχρονική σύγκρουση γύρω από το ιστορικό πρόσωπο. Την ίδια στιγμή, η μαζική προσέλευση του κοινού στις κινηματογραφικές αίθουσες λειτουργεί ως μια σιωπηλή αλλά ηχηρή απάντηση: ένα ξεκάθαρο «ναι» σε έναν κινηματογράφο που τολμά να μιλήσει για την Ελλάδα.
Ο «Καποδίστριας» έρχεται να καλύψει ένα διαχρονικό κενό του ελληνικού κινηματογράφου: την απουσία ενός έργου που να αφουγκράζεται τη συλλογική ταυτότητα και να επιχειρεί να την επανασυνδέσει με τις ρίζες της. Σε μια εποχή όπου η εθνική αυτογνωσία μοιάζει αποδυναμωμένη, η ταινία λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι από αυτόν τον τόπο πέρασαν πολιτικοί με όραμα, ανιδιοτέλεια και διάθεση θυσίας για το κοινό καλό.
Χωρίς να εγκλωβίζεται σε μια απλή ιστορική αναπαράσταση, το έργο αναδεικνύει αξίες όπως η πίστη, το ήθος, η φιλοπατρία και η ευθύνη απέναντι στην κοινωνία. Αξίες που συχνά παραγκωνίζονται στον σύγχρονο δημόσιο λόγο, αλλά παραμένουν αναγκαίες για τη συνοχή και την πορεία μιας χώρας.
Ο «Καποδίστριας» δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια συνηθισμένη κινηματογραφική παραγωγή. Είναι μια ειλικρινής και επίπονη προσπάθεια πατριδοκεντρικού κινηματογράφου, που επιδιώκει να ανοίξει διάλογο και όχι απλώς να ψυχαγωγήσει. Και ακριβώς γι’ αυτό, ανεξάρτητα από επιμέρους κριτικές, συνιστά μια σημαντική προσφορά στον σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό.
Τελικά, η αξία της ταινίας δεν βρίσκεται μόνο στο μέσο, αλλά στο μήνυμα που μεταφέρει: μια υπενθύμιση του ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε ως κοινωνία.
Πηγή: VoiceNews.gr
