Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ, ο Άδωνις Γεωργιάδης παρουσίασε ως «άποψη του Θουκυδίδη» αποσπάσματα από τον Μηλιακό Διάλογο, επιχειρώντας να τα εμφανίσει ως διαχρονική νομιμοποίηση της ωμής ισχύος. Η ανάρτηση, ωστόσο, δεν αποκαλύπτει κάποια βαθιά ιστορική γνώση, αλλά αποκαλύπτει θεμελιώδη άγνοια του ίδιου του κειμένου που επικαλείται, καθώς, όπως προκύπτει, φαίνεται πως απλώς απηύθυνε ένα πρόχειρο ερώτημα στην τεχνητή νοημοσύνη και αναπαρήγαγε άκριτα μια λανθασμένη απάντηση, χωρίς στοιχειώδη έλεγχο ή κατανόηση του ιστορικού πλαισίου.
Ο Θουκυδίδης δεν διατυπώνει προσωπικές θέσεις στον Μηλιακό Διάλογο. Αντιθέτως, καταγράφει έναν δραματοποιημένο διάλογο ανάμεσα στους Αθηναίους εισβολείς και τους Μήλιους αμυνόμενους, αποδίδοντας με ακρίβεια τη λογική, τη γλώσσα και τον κυνισμό της αυτοκρατορικής ισχύος. Τα λόγια περί «δυνατών» και «αδυνάτων» δεν είναι φιλοσοφικό αξίωμα του Θουκυδίδη, αλλά ρητορικό όπλο των Αθηναίων.
Ακριβώς εδώ βρίσκεται το κρίσιμο λάθος της ανάρτησης Γεωργιάδη. Παρουσιάζει τη φωνή των εισβολέων ως φωνή του ιστορικού, συγχέοντας σκόπιμα ή από άγνοια την περιγραφή με την έγκριση. Ο Θουκυδίδης δεν υιοθετεί τον κυνισμό της ισχύος, τον εκθέτει. Δεν τον προβάλλει ως κανόνα· τον αναδεικνύει ως ύβρη.
Ο Μηλιακός Διάλογος δεν αποτελεί δικαίωση της αθηναϊκής πολιτικής. Αποτελεί προειδοποίηση. Οι Αθηναίοι αρνούνται κάθε αναφορά στο δίκαιο, στη νομιμότητα και στη συλλογική ηθική, επιλέγοντας τον ωμό ρεαλισμό της δύναμης. Η αφήγηση του Θουκυδίδη δεν σταματά εκεί. Η συνέχεια του έργου οδηγεί στη Σικελική Εκστρατεία και τελικά στην καταστροφή της Αθήνας. Αυτό είναι το ιστορικό συμπέρασμα: η ύβρις της ισχύος γεννά την πτώση.
Ο Θουκυδίδης τιμάται διαχρονικά όχι επειδή υμνεί τους νικητές, αλλά επειδή αρνείται την απλουστευτική ιδέα ότι “την Ιστορία τη γράφουν οι νικητές”. Την Ιστορία τη γράφει η ακριβής καταγραφή των πράξεων, των κινήτρων και των συνεπειών τους. Και στον Μηλιακό Διάλογο, η καταγραφή αυτή λειτουργεί ως κατηγορώ, όχι ως δικαίωση.
Η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη, αντί να αναδείξει τον Θουκυδίδη, τον παραμορφώνει. Μετατρέπει ένα κλασικό αντιπαράδειγμα αυτοκρατορικής αλαζονείας σε δήθεν ρεαλιστική φιλοσοφία. Δεν πρόκειται για απλό φιλολογικό λάθος, αλλά για βαθιά πολιτική διαστρέβλωση, που απογυμνώνει το επίπεδο κατανόησης όσων επικαλούνται την Κλασική Ελλάδα αποσπασματικά και εργαλειακά.
Γράφει ο Σαλαμινομάχος
Πηγή: VoiceNews.gr
