Μόνο σε μία πρόταση γεμάτη αντιφάσεις θα μπορούσαν να συνυπάρξουν τα ονόματα του Ιωάννη Καποδίστρια και του Νίκου Δένδια.
Τις τελευταίες ημέρες έχει προκληθεί έντονη δημόσια συζήτηση με αφορμή την προβολή της ταινίας «Καποδίστριας», η οποία πραγματεύεται τη ζωή και το έργο ενός εκ των σημαντικότερων ηγετών της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Του ανθρώπου που, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τις προσωπικές του φιλοδοξίες, ανέλαβε το τιτάνιο έργο της ανασυγκρότησης ενός κράτους κατεστραμμένου από πολέμους και εμφύλιες συγκρούσεις.
Το έργο του Καποδίστρια υπήρξε πολυσχιδές και θεμελιώδες: αναδιοργάνωσε τη διοίκηση, έθεσε τις βάσεις της εθνικής οικονομίας, προώθησε τη γεωργία και τη δημόσια εκπαίδευση. Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη συγκρότηση τακτικού στρατού και στη δημιουργία οργανωμένων Ενόπλων Δυνάμεων. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η ίδρυση του Λόχου των Ευελπίδων, με στόχο την εκπαίδευση Ελλήνων αξιωματικών και τη δημιουργία εθνικού στρατιωτικού στελεχιακού δυναμικού.
Στον αντίποδα, σήμερα, ένας άλλος Κερκυραίος πολιτικός βρίσκεται στο επίκεντρο της δημόσιας κριτικής, λόγω των πρωτοβουλιών του στον τομέα της άμυνας. Το πρόσφατο νομοσχέδιο που κατατέθηκε στη Βουλή και αφορά τη δομή και τη λειτουργία των Ενόπλων Δυνάμεων έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, καθώς –σύμφωνα με τους επικριτές του– όχι μόνο δεν οδηγεί σε ουσιαστική αναβάθμιση του στρατεύματος, αλλά ενδέχεται να αποδυναμώσει κρίσιμους θεσμούς και δομές που μέχρι σήμερα λειτουργούν αποτελεσματικά.
Η δημόσια εικόνα ενός πολιτικού προσώπου, η προσβασιμότητά του και η σχέση του με την κοινωνία αποτελούν πάντοτε αντικείμενο πολιτικής κριτικής. Ωστόσο, η ουσία της συζήτησης δεν βρίσκεται στα πρόσωπα, αλλά στις πολιτικές επιλογές και στις συνέπειές τους για την εθνική άμυνα και τη θεσμική συνοχή του κράτους.
Δύο πολιτικοί.
Δύο Επτανήσιοι.
Δύο διαφορετικές ιστορικές στιγμές.
Αλλά και δύο εκ διαμέτρου αντίθετες αντιλήψεις για την έννοια της προσφοράς στο κράτος.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας εγκατέλειψε την ασφάλεια, την επιρροή και τα προνόμια της τσαρικής Ρωσίας για να υπηρετήσει μια πάμφτωχη και ανοργάνωτη Ελλάδα. Το όνομά του καταγράφηκε στην Ιστορία με λαμπρά γράμματα, όχι επειδή απέφυγε τα λάθη, αλλά επειδή υπηρέτησε έναν ξεκάθαρο σκοπό: τη συγκρότηση κράτους.
Η σύγχρονη πολιτική ηγεσία κρίνεται –και θα κριθεί– από την Ιστορία με το ίδιο αμείλικτο μέτρο: από το αν οι επιλογές της ενίσχυσαν ή αποδυνάμωσαν θεσμούς ζωτικής σημασίας για την εθνική ασφάλεια. Και αυτή η κρίση, όπως πάντα, δεν θα είναι πολιτική, αλλά ιστορική.
Πηγή: VoiceNews.gr
