Η εικόνα της δημόσιας Υγείας σήμερα δεν αφήνει περιθώρια για ωραιοποιήσεις.
Νοσοκομεία εξαντλημένα, γιατροί στα όρια της επαγγελματικής και σωματικής κατάρρευσης, νοσηλευτικό προσωπικό ανεπαρκές αριθμητικά και υποδομές που θυμίζουν άλλες δεκαετίες. Κι όμως, απέναντι σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, το Υπουργείο Υγείας επιμένει σε δηλώσεις επιτυχίας και επικοινωνιακές ασκήσεις, λες και η καθημερινή ταλαιπωρία ασθενών και υγειονομικών είναι προϊόν φαντασίας.
Ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης εμφανίζεται περισσότερο ως διαχειριστής εντυπώσεων παρά ως πολιτικός με σχέδιο και πυγμή.
Οι λίστες αναμονής μεγαλώνουν, τα ράντζα επιστρέφουν ως «κανονικότητα», τα επαρχιακά νοσοκομεία υπολειτουργούν και οι νέοι γιατροί εγκαταλείπουν τη χώρα.
Αντί για ουσιαστικές παρεμβάσεις, ακούμε για «μεταρρυθμίσεις» χωρίς προσωπικό, χωρίς χρηματοδότηση και χωρίς σαφές χρονοδιάγραμμα.
Η Υγεία, όμως, δεν είναι ούτε powerpoint ούτε δελτίο Τύπου και πολύ περισσότερο δεν είναι τηλεοπτικό studio.
Είναι ανθρώπινες ζωές. Κάθε καθυστέρηση σε ένα χειρουργείο, κάθε ασθενοφόρο που αργεί, κάθε κλινική που κλείνει λόγω έλλειψης προσωπικού έχει συγκεκριμένο κόστος, και αυτό δεν μετριέται σε ποσοστά, αλλά σε πόνο και ανασφάλεια.
Η ανεπάρκεια δεν κρύβεται πίσω από μεγάλα λόγια.
Όταν το σύστημα νοσεί βαριά, ο αρμόδιος υπουργός οφείλει είτε να το θεραπεύσει με πράξεις είτε να παραδεχθεί την αποτυχία του.
Μέχρι τότε, τα «χάλια της Υγείας» θα παραμένουν ο πιο σκληρός καθρέφτης της πολιτικής του.
Πηγή: VoiceNews.gr
