Η υπόθεση του 13ου και 14ου μισθού δεν καθυστερεί απλώς. Θάβεται στη σιωπή. Και όσο η σιωπή παρατείνεται, τόσο παύει να είναι θεσμική και μετατρέπεται σε συνειδητή επιλογή.
Η πρότυπη δίκη έγινε. Η Ολομέλεια συνεδρίασε. Τα επιχειρήματα εξαντλήθηκαν. Καμία νέα νομική παράμετρος δεν προέκυψε. Κι όμως, επτά μήνες μετά, δεν υπάρχει απόφαση, δεν υπάρχει ενημέρωση, δεν υπάρχει ούτε καν προσχηματική εξήγηση.
Αυτό δεν λέγεται απονομή Δικαιοσύνης.
Λέγεται αναστολή της.
Για μήνες, η καθυστέρηση καλύφθηκε πίσω από ευρωπαϊκές εξελίξεις. Σήμερα, το άλλοθι αυτό έχει καταρρεύσει. Η ευρωπαϊκή απόφαση εκδόθηκε. Το υποτιθέμενο εμπόδιο εξέλιπε. Η σιωπή, όμως, παραμένει. Και πλέον δεν είναι αθώα.
Όταν το ανώτατο δικαστήριο της χώρας αποφεύγει να τοποθετηθεί σε ένα ζήτημα που αφορά άμεσα το εισόδημα και την επιβίωση εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, τότε δεν έχουμε απλώς καθυστέρηση. Έχουμε θεσμική αποστασιοποίηση από την κοινωνική πραγματικότητα.
Η αναμονή δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιβαρυντική.
Κάθε μήνας σιωπής μεταφράζεται σε απώλεια εισοδήματος, σε αβεβαιότητα, σε απαξίωση της ίδιας της έννοιας του δικαιώματος.
Η Δικαιοσύνη που δεν απαντά, στην πράξη αρνείται.
Και η άρνηση αυτή έχει κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμα.
Το ζήτημα δεν αντέχει άλλες υπεκφυγές. Η σιωπή έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο ανοχής. Η απόφαση πρέπει να εκδοθεί. Όχι αύριο. Όχι «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες». Τώρα.
Γιατί διαφορετικά, το κόστος δεν θα το πληρώσουν μόνο οι εργαζόμενοι. Θα το πληρώσει το ίδιο το κύρος της Δικαιοσύνης.
Πηγή: VoiceNews.gr
