Η 30ή Ιανουαρίου έχει πλέον χάσει κάθε ίχνος εορταστικού χαρακτήρα. Οι Τρεις Ιεράρχες τιμώνται τυπικά, βιαστικά και χωρίς ουσία, σε μια ημέρα που το εκπαιδευτικό σύστημα αντιμετωπίζει ως απλό λογιστικό πρόβλημα ωρών και προγραμμάτων. Η παιδεία γιορτάζει, αλλά μόνο μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι.
Η κατάργηση της σχολικής αργίας το 2020 από την τότε υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως βαφτίστηκε «εκσυγχρονισμός». Στην πράξη, ήταν μια ακόμη διοικητική απόφαση που αφαίρεσε χρόνο, νόημα και παιδαγωγική αξία από μια ημέρα βαθιά συμβολική. Οι Τρεις Ιεράρχες, θεμελιωτές της ελληνικής παιδείας, περιορίστηκαν σε μια υποχρεωτική δίωρη τελετουργία για να μη διαταραχθεί το ωρολόγιο πρόγραμμα.
Ο «εορτασμός» θυμίζει πλέον αγγαρεία: σύντομος εκκλησιασμός, τυπικές ομιλίες, μαθητές που περιμένουν πότε θα τελειώσει η διαδικασία για να επιστρέψουν στα μαθήματα. Καμία ουσιαστική συζήτηση, καμία εμβάθυνση στο νόημα της Παιδείας, κανένας πραγματικός σεβασμός στο περιεχόμενο της ημέρας.
Το 2024 το Υπουργείο Παιδείας φρόντισε να ολοκληρώσει την εικόνα: καταργήθηκε και η αργία για φροντιστήρια και κέντρα ξένων γλωσσών. Η «ενιαία αντιμετώπιση» μεταφράστηκε σε καθολική εξάλειψη κάθε παύσης. Μαθήματα κανονικά παντού. Η γιορτή εξαφανίστηκε ολοκληρωτικά από την εκπαιδευτική καθημερινότητα.
Το μήνυμα είναι σαφές και κυνικό: η Παιδεία δεν χρειάζεται χρόνο, σκέψη ή συμβολισμό. Χρειάζεται μόνο να μη διακόπτει το πρόγραμμα. Οι Τρεις Ιεράρχες τιμώνται στα λόγια, αλλά στην πράξη αντιμετωπίζονται ως ενόχληση στο ημερολόγιο.
Όταν μια κοινωνία δεν αντέχει ούτε μία ημέρα ουσιαστικού στοχασμού για την Παιδεία της, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι αργίες. Είναι οι προτεραιότητες.
Πηγή: VoiceNews.gr
