Τίτλοι τέλους μπαίνουν και επίσημα στο φιλόδοξο πρόγραμμα κατασκευής του κοινού ευρωπαϊκού μαχητικού αεροσκάφους επόμενης γενιάς (SCAF, ή FCAS στα αγγλικά), μετά την οριστική απόφαση της Γαλλίας, της Γερμανίας και της Ισπανίας να εγκαταλείψουν το έργο. Η εξέλιξη αυτή έρχεται ως αποτέλεσμα των ανυπέρβλητων διαφωνιών και των παρατεταμένων εντάσεων ανάμεσα στους δύο αεροναυπηγικούς κολοσσούς, την Airbus και την Dassault, που είχαν αναλάβει την υλοποίησή του.
Απογοήτευση στην Airbus και Πυρά από το Βέλγιο
Η ηγεσία της Airbus εξέφρασε τη βαθιά της απογοήτευση για την τροπή των πραγμάτων, παραδεχόμενη την αδυναμία επίτευξης συμφωνίας με τη γαλλική Dassault. Παρόλα αυτά, από την πλευρά της Airbus τονίζεται η ανάγκη να συνεχιστούν επιμέρους πτυχές του προγράμματος, καθώς το SCAF δεν αφορούσε μόνο ένα αεροσκάφος, αλλά ένα ευρύτερο δίκτυο αμυντικής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένων συνοδευτικών drones και προηγμένων συστημάτων επικοινωνίας.
Το ναυάγιο του έργου προκάλεσε την έντονη και ασυνήθιστα σκληρή αντίδραση του πρωθυπουργού του Βελγίου, Μπαρτ ντε Βέβερ. Ο Βέλγος ηγέτης έκανε λόγο για μια «βλακώδη» απόφαση, κατηγορώντας ευθέως το Παρίσι και το Βερολίνο για «αλαζονεία» και «χάσιμο χρόνου». Ο ίδιος υπογράμμισε ότι, εν μέσω των σύγχρονων γεωπολιτικών απειλών, η αντίληψη πως μια ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να αναπτύξει μόνη της ένα τέτοιο οπλικό σύστημα αποτελεί εκτός πραγματικότητας αυταπάτη.
Το Χρονικό της Κατάρρευσης
Πηγές από τις αρχές Μαΐου 2026 ανέφεραν πως το πρόγραμμα βίωνε την πιο σοβαρή κρίση από την έναρξή του το 2017. Στις αρχές Απριλίου 2026, ο Eric Trappier, Διευθύνων Σύμβουλος της Dassault Aviation, ανέφερε ότι απομένουν μόνο «δύο με τρεις εβδομάδες» για να επιτευχθεί συμφωνία με την Airbus και να αποτραπεί η κατάρρευση του έργου. Το αδιέξοδο επικεντρώνεται στην καρδιά του συστήματος: το NGF (New Generation Fighter), το μελλοντικό μαχητικό αεροσκάφος έκτης γενιάς. Η Γαλλική Dassault επιμένει να παραμείνει ο μοναδικός κύριος ανάδοχος του τζετ, ενώ η Airbus αρνείται να υποβιβαστεί σε δευτερεύοντα ρόλο. Η Γαλλία προσθέτει συγκεκριμένες απαιτήσεις: πυρηνική ικανότητα, συμβατότητα με αεροπλανοφόρα και υψηλό επίπεδο τεχνολογικής κυριαρχίας. Ενώ αυτές οι απαιτήσεις είναι λογικές από γαλλική οπτική γωνία, είναι δύσκολο να συμβιβαστούν σε ένα τριεθνές πρόγραμμα με τη Γερμανία και την Ισπανία. Η SCAF αποκαλύπτει έτσι ένα γαλλικό ελάττωμα: επιθυμεί μια «Ευρώπη της Άμυνας» ενώ αγωνίζεται να αποδεχτεί την πραγματική κατανομή της βιομηχανικής ισχύος.
Το πρόγραμμα είχε ανακοινωθεί το 2017 με μεγάλες προσδοκίες για την ευρωπαϊκή αμυντική αυτονομία. Ωστόσο, η κοινή διαπίστωση για το οριστικό αδιέξοδο οδήγησε τις κυβερνήσεις στη διακοπή του έργου, η αξία του οποίου αποτιμάτο στα 100 δισεκατομμύρια ευρώ. Η αποτυχία αυτή θεωρείται σημαντικό πλήγμα για τη βιομηχανική και στρατιωτική συνεργασία στην Ευρώπη, αφήνοντας ανοιχτά ερωτήματα για το μέλλον της αμυντικής θωράκισης της ηπείρου.
