Υποχρεωτική φοίτηση 11 ετών: «Μεταρρύθμιση»-βιτρίνα σε ένα σχολείο που καταρρέει από την παπαγαλία
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «μεγάλη εκπαιδευτική αλλαγή» την αύξηση της υποχρεωτικής εκπαίδευσης από 9 σε 11 χρόνια. Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: τα 11 χρόνια φοίτησης ισχύουν ήδη εδώ και καιρό μέσω της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής. Δηλαδή, αυτό που βαφτίζεται σήμερα ως «τομή» δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια συνταγματική επιβεβαίωση ενός ήδη εφαρμοσμένου μέτρου.
Και ενώ στήνεται επικοινωνιακό πανηγύρι γύρω από αριθμούς και διακηρύξεις, τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού σχολείου παραμένουν ανέγγιχτα.
Γιατί το ζήτημα δεν είναι πόσα χρόνια κρατάς ένα παιδί μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Το ερώτημα είναι τι είδους σχολείο του προσφέρεις.
Ένα σχολείο που συνεχίζει να λειτουργεί με όρους δεκαετίας του ’80. Ένα σχολείο εξαντλημένο στην αποστήθιση, στις εξετάσεις και στην τυφλή αναπαραγωγή πληροφοριών. Ένα σύστημα που εκπαιδεύει μαθητές να παπαγαλίζουν αντί να σκέφτονται.
Την ώρα που ολόκληρος ο κόσμος αλλάζει με καταιγιστικούς ρυθμούς, η ελληνική εκπαίδευση μοιάζει εγκλωβισμένη σε ένα ξεπερασμένο μοντέλο που αδυνατεί να καλλιεργήσει κριτική σκέψη, δημιουργικότητα και πραγματικές δεξιότητες ζωής.
Η τεχνητή νοημοσύνη, η αυτοματοποίηση και οι νέες τεχνολογίες αλλάζουν ήδη την αγορά εργασίας και τις κοινωνίες. Κι όμως, το ελληνικό σχολείο εξακολουθεί να λειτουργεί σαν μηχανή παραγωγής βαθμών και εξεταστικών επιδόσεων, αφήνοντας πίσω την ουσία της μάθησης.
Αν η πολιτεία ήθελε πραγματικά να μιλήσει για εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, θα άνοιγε τη συζήτηση για υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι τα 18. Θα επένδυε σε σύγχρονα προγράμματα σπουδών, σε ουσιαστική στήριξη εκπαιδευτικών και μαθητών, σε σχολεία που μορφώνουν και δεν εξαντλούν.
Αντί γι’ αυτό, παρουσιάζεται ως «ιστορική αλλαγή» μια ρύθμιση που στην πράξη δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα.
Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή: το ελληνικό σχολείο δεν χρειάζεται απλώς περισσότερα χρόνια. Χρειάζεται επειγόντως νέο προσανατολισμό, νέο περιεχόμενο και πραγματικό όραμα.
Διαφορετικά, η χώρα θα συνεχίσει να παράγει μαθητές με απολυτήρια στα χέρια αλλά χωρίς τα εφόδια που απαιτεί ο κόσμος που έρχεται.
