Δύο φράσεις της Σοφία Βούλτεψη ήταν αρκετές για να μετατρέψουν μια κρίσιμη πολιτική συζήτηση σε παράδειγμα προς αποφυγή:
— «είναι στο DNA των Ρουμάνων η ρουφιανιά»
— και η σύνδεση της Laura Codruța Kövesi με πρακτικές της εποχής του Νικολάι Τσαουσέσκου.
Ας τα δούμε καθαρά.
Πρώτον, η επίκληση του «DNA» δεν είναι πολιτική άποψη. Είναι επικίνδυνη γενίκευση που στοχοποιεί έναν ολόκληρο λαό. Δεν εξηγεί τίποτα για τις δικογραφίες, δεν φωτίζει καμία πτυχή της υπόθεσης, δεν απαντά σε κανένα ουσιαστικό ερώτημα. Το μόνο που κάνει είναι να μετατοπίζει τη συζήτηση από την ευθύνη στην ένταση.
Δεύτερον, η αναγωγή στο καθεστώς Τσαουσέσκου είναι μια ρητορική υπεκφυγή. Ναι, εκείνη η περίοδος υπήρξε σκοτεινή, με μηχανισμούς φόβου και παρακολούθησης. Όμως το να «κολλάς» αυτό το παρελθόν σε μια σημερινή ευρωπαία εισαγγελέα δεν αποτελεί τεκμηρίωση, είναι σχήμα εντυπωσιασμού και μάλιστα κακού. Αντί για επιχειρήματα, προσφέρεται ένα αφήγημα φόβου.
Το αποτέλεσμα; Η ουσία χάνεται. Η συζήτηση για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, για τις πιέσεις προς τη Βουλή και για το αν υπάρχουν ευθύνες που πρέπει να διερευνηθούν, πνίγεται σε θόρυβο.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα: όταν ο δημόσιος λόγος κατρακυλά σε τέτοια επίπεδα, δεν εκθέτει αυτούς που «καταγγέλλονται». Εκθέτει αυτούς που τον εκφέρουν. Γιατί δείχνει ότι, μπροστά στα δύσκολα, επιλέγεται ο εντυπωσιασμός αντί της ουσίας.
Σε μια περίοδο που απαιτείται ψυχραιμία και θεσμική σοβαρότητα, τέτοιες δηλώσεις δεν «σκληραίνουν» τη στάση. Την αποδυναμώνουν. Και τελικά αφήνουν ένα ερώτημα να αιωρείται: υπάρχει πραγματικό επιχείρημα — ή απλώς πολύς θόρυβος για να καλυφθεί η σιωπή;
Πηγή: VoiceNews.gr
